Monsanto in India: A success coexisting with controversies

While controversy has dogged it, the transnational agritech group has been beavering away with some success to grow here

The Monsanto story in India, much like elsewhere in the world, has been one of success coexisting with controversies. Be it the question on seed quality or general opposition to biotechnology, seldom has Monsanto been out of the news anywhere across the globe. India has been no exception.

Having started operations way back in 1949 by selling herbicides, Monsanto in India has now grown into an organisation employing a little over 800 people. From a Rs 250-crore company a decade earlier, it has grown into a Rs 1,000-crore one.

It operates through three divisions, or verticals. One is exclusively for selling hybrid corn (maize) seeds and a variety of herbicides, called Monsanto India Ltd. The second one sells biotech (Bt or genetically modified) cotton seeds and vegetable seeds, called Monsanto Holdings Pvt Ltd. The third is a joint venture with Maharashtra Hybrid Seeds Corp (Mahyco), called Mahyco Monsanto Biotech (MMB), which has exclusive rights to license the Bt technology to cotton seed companies.

Alongside its growth story, which has boomed in the decade since Monsanto started licensing Bt cotton seeds, have been the numerous controversies the company has got associated with. The most recent being the Gujarat government’s decision to stop purchase of double-crossed, hi-breed corn seeds produced by Monsanto for its ‘Sunshine Programme’ meant for tribals. Its alleged role in accessing Indian varieties of brinjal for commercial purposes without relevant permission from the National Biodiversity Authority has also come in for criticism.

Globally, there have been questions over Monsanto’s role in the Agriculture Appropriations Bill in the US and how some proposed amendments in the Bill were allegedly explicitly meant to hasten clearances of GM varieties. In Mexico, activists have been protesting for months over the possible clearance of GM crops, allegedly under pressure from Monsanto.

“Over the years, Monsanto has managed to push through government policies for its own good. They also illegitimately charge huge royalty from Indian seed companies which keeps seeds prices high in the country. In some cases, the royalty is around 200 per cent of the seed cost, while worldover it is just five-eight per cent,” said G V Ramanjaneyulu, executive director of the Centre for Sustainable Agriculture, Hyderabad. He said Monsanto as a company has repeatedly violated India’s bio-safety and bio-diversity laws over the years.

But, in between all this, Monsanto has gone ahead here and is now among the top vegetable and corn seed producers in India.

Partnering for growth
So, what makes India so important for Monsanto’s global plan of action? The game changer has been its philosophy of partnering Indian seed companies in its growth plans. “Adaptation, partnership and dialogue, be it with authorities or agriculture universities or farmers or even our adversaries, have been our mantra in India,” Amitabh Jaipuria, managing director of Monsanto India, told Business Standard.

Monsanto’s annual global turnover is around $11 billion and India is the eighth largest market for it. Yet, beyond the financials, India has always been a sort of laboratory for Monsanto’s wider global vision of outreach to end-consumers.

India was also the first country where Monsanto got listed outside the US. Shares of Monsanto India rose from Rs 438 a piece in August 1, 2002 to a peak of Rs 2,307.25 on January 9, 2008. Since then, it has dropped to Rs 606.25 on August 8, 2012.

“India is extremely important to Monsanto from two largely non-financial perspectives. First, to implement the global vision of producing more from less resources and lifting farmers out of poverty and,second, India as an important talent pool for Monsanto,” said Jaipuria.

The partnership Monsanto forged with local seed companies in transferring the Bt technology through licences has been a unique experiment Monsanto carried out outside the US markets. This not only widened the reach of Bt seeds, but also enabled the Indian seed industry to flourish and be counted among the top markets in the world today. In 2002, when Monsanto first ventured into Bt seeds in India, it granted a licence to Indian seed companies to share the technology with those who had the required research infrastructure to nurture the technology.

The result was that Bt cotton seeds made for Indian conditions were available almost everywhere. “Our philosophy was, we had the technology but we knew that for technology to grow, it needs seed suited to farmers’ needs. Hence, we partnered around 45 Indian seed companies, which really has been our story,” said Gyanendra Shukla, director, MMB.

The partnership, despite all criticisms, bore fruit. In the past 10 years, average cotton productivity in India has gone up from 300 kg per hectare to 500 kg, making it the world’s second largest producer. The crop is now planted on 10-11 million hectares; a decade earlier, it was 6.5-7 m ha. Monsanto transformed itself on the back of this. “From 80 per cent of business in herbicides, the company now gets just 20 per cent business from herbicides and the rest is from its seeds business,” said Shukla.

Other initiatives
Then, there is corn. Monsanto has invested heavily in the business in India, also globally its biggest earner. It has launched a modern information sharing platform called Dr Dekalb Farm Care (DDFC), taking its name from the hybrid corn seed Monsanto sells. DDFC, also the first such innovation for Monsanto across the globe, marries India’s mobile telephony penetration with the company’s knowledge of corn and its seeds. The company has created a huge back-office network through which it supplies corn-specific information on a regular basis, along with generalised information on fertiliser and weather to member-farmers. In three years, 800,000-1 million farmers have been registered in DDFC. .

“If we are able to sustain this (DDFC), it will create an entire infrastructure backbone for us to sustain business in India and will also be a big differentiating factor. The DDFC initiative is now being evaluated to be reapplied by our colleagues in other countries as well, which have similar agro-climatic conditions like India,” said Jaipuria.


Bt crops are everyone’s concern: Justice Sujata Manohar

Justice Sujata Manohar on how the Biotechnology Bill is fundamentally flawed

Illustration: Sanjoy Naorem

IN THE last few years, regulatory systems across the board have been undergoing an overhaul to fit the needs of a new era. Likewise, new laws are being chalked out to meet new needs, and several are receiving flak owing to the loopholes and regressive grounds on which these have been drafted. The relatively more recent one to regulate modern biotechnology is one such case.

This year marks 10 years of commercialisation of Bt cotton, the only commercially cultivated genetically modified (GM) crop in India. Yet there is no effective regulatory mechanism in place to assess their necessity or the long term safety of GM crops, especially food crops, their impact on health, nor a balance sheet being drawn up of benefits versus detriment.

Earlier in June 2004, the Task Force on Application of Biotechnology in Agriculture, led by MS Swaminathan, recommended the setting up of an ‘autonomous, statutory and professionally-led National Biotechnology Regulatory Authority’ (NBRA) that would have ‘two separate wings — one dealing with food and agricultural biotechnology, and the other with medical and pharmaceutical biotechnology.’ The previous drafts of a biotechnology legislation have fallen short of its intended outcomes more than once, and following several rounds back and forth, it has been renamed as the BRAI (Biotechnology Regulatory Authority of India) and is being brought back to Parliament, once again in a far from satisfactory state.

Proposed by the Ministry of Science and Technology, the draft BRAI Bill, 2011 does not justify a new legislation, when effective changes in the existing framework — the 1989 Rules issued by the Ministry of Environment and Forests — could well be made. In fact, its handling by the Ministry of Science and Technology alone without the association of other ministries dealing with food, agriculture or health is itself a cause for concern.

An assessment titled ‘BRAI Bill: A Threat to Our Food And Farming’ by Supreme Court lawyer Ritwick Dutta ,brought out recently by Greenpeace, underscores that given the serious and possibly irreversible risks genetically modified organisms are associated with, the overall focus of a regulatory regime of this nature should be based on a precautionary approach/principle. In the current draft, however, the approach is adaptive, going on the assumption that modern biotechnology is to be considered necessary and a fait accompli. India is a signatory to the Cartagena Protocol, which means we are under the obligation to ensure that our domestic laws are in compliance with the provisions of the Protocol. While the preamble of the Bill mentions this obligation, it fails to reflect it in letter and spirit.

This piece of legislation also circumvents the RTI Act, 2005 curtailing bio-safety information to the public, and safeguarding the interest of commercial entities over larger public interest. Given that the RTI already has provisions for safeguarding information pertaining to ‘commercial confidence, trade secrets or intellectual property’, this clause is not only unnecessary but one which completely disregards larger public interest. Likewise, public participation in decision making has been restricted to only once at the time of the final decision. Since the effects of biotechnology are far reaching, and there is little public confidence in GMOs owing to growing concerns from across the world, public participation in decision making should be made mandatory.

As regards food safety, doctors have sounded warnings and aware consumers across the world are rejecting GM foods. Down to Earth magazine says that genetically modified food is even banned at a canteen of the biggest GM seed producer, Monsanto. The Granada Group, which runs the canteen, says, ‘We have taken the above steps to ensure that you, the customer, can feel confidence in the food we serve.’ A Monsanto spokesperson said that this was done because the firm believes in choice. For the consumers in India to have the choice, it is necessary that all products using GM crops should mandatorily state on the package that GM crops are a part of the ingredients. This entails compulsory packaging and proper monitoring. This is not feasible in a country where most food is sold unpackaged.

The essential role of the state governments in such vital decision making is now proposed to be reduced to a recommendatory capacity, as specified under Clause 35 of the Bill, despite the fact that agriculture is a state issue. One of the key roles of BRAI is to consider applications for initiating research, transport, import and use or manufacture of GMOs. Moreover, a significant number of these applications would be forwarded by the Department of Biotechnology housed under the Ministry of Science and Technology. When the promoter is also the regulator, there is potential for an inherent conflict of interest.

ONE OF the key parameters based on which Bt brinjal was put on a moratorium in 2010, was the absence of independent, long-term tests. This has been completely overlooked in the BRAI. Given the inherent, irreversible and potentially adverse effects of GMOs, these criteria should be made a requisite before taking a decision to introduce GM crops. Jairam Ramesh had wisely stated that India should adopt such technologies as genetic engineering only where alternatives do not exist.

Finally, whether a GMO should be considered for environmental release or not should be based on the Polluter Pays Principle ensuring absolute liability for harm to the environment. The manufacturer and the promoter should compensate victims of pollution as well as pay up for restoring the environment in case of damage. The resistance that GM crops have faced in other countries from consumers and farmers, environmentalists, human rights activists and even from governments, makes India’s enormous seed market of prime interest to GM seed corporates. The contention that high costs of patented Bt cotton seeds and false representations regarding their performance have contributed to increasing debts and despair of farmers needs to be investigated, and severe penalties affixed. Similarly the health and environmental impacts need to be studied. There is no necessity to rush through a Bill that has the potential to empower a small group of persons to clear genetically modified crops which could irreversibly impact consumer health, the economics of small farmers and the environment.

There is little doubt that the Bill needs to be redrafted before being considered for tabling in the Parliament, and for which widespread consultations with all the relevant stakeholders by a broad-based committee should be done as a priority.

Justice Sujata Manohar is a former Supreme Court judge. The views expressed here are personal.

High and Dry: Why Genetic Engineering Is Not Solving Agriculture’s Drought Problem in a Thirsty World (2012)

DOWNLOAD: High and Dry: Full Report | High and Dry: Executive Summary

High and Dry is the third in a series of reports highlighting genetic engineering’s limitations and demonstrating the importance of increasing public investment in more effective—but often neglected—agricultural technologies. The first two reports in the series are Failure to Yield and No Sure Fix.

Droughts can be devastating to farmers and to the people who depend on the food those farmers produce. The historic Texas drought of 2011 caused a record $5.2 billion in agricultural losses, making it the most costly drought on record.

While extreme droughts capture the most attention, mild and moderate droughts are more common and collectively cause extensive damage. Climate scientists expect the frequency and severity of such droughts to increase as the global climate heats up.

Furthermore, agriculture accounts for the lion’s share of water extracted from rivers and wells, setting up conflicts between food production and other uses. Other important organisms, such as fish, also compete with humans for fresh water. So there is a vital need for crop improvements that will increase drought tolerance and water use efficiency (WUE).

Biotechnology companies such as Monsanto have held out the promise that genetic engineering can accomplish these goals, creating new crop varieties that can thrive under drought conditions and reduce water demand even under normal conditions. High and Dryoffers an analysis of the prospects for delivering on that promise.

Extent and severity of drought conditions in the U.S. on August 30, 2011. The darker areas are regions of severe to exceptional drought where cspB corn would likely be of little use. (Click on map for larger version with legend.)

A Small Bang for Big Bucks

Though the mid-2000’s saw a surge in field trials for crop varieties with engineered drought tolerance traits, as of 2012 only one such variety—Monsanto’s DroughtGard, containing the engineered genecspB—had been approved by the USDA.

The results so far paint a less than spectacular picture of DroughtGard’s effectiveness: USDA analysis of data supplied by Monsanto show that DroughtGard produces only modest results, and only under moderate drought conditions at that. The report estimates that cspB corn would increase the overall productivity of the U.S. corn crop by only about one percent. And DroughtGard does not improve water use efficiency.

The evidence suggests that alternatives to GE—classical breeding, improved farming practices, or crops naturally more drought-tolerant than corn, such as sorghum and millet—can produce better results, often at lower cost. If we neglect these alternatives because of exaggerated expectations about the benefits of GE, we risk leaving farmers and the public high and dry when it comes to ensuring that we will have enough food and clean freshwater to meet everyone’s needs.

Why Drought Tolerance Is So Challenging

There are several reasons why a GE magic bullet for drought tolerance may prove elusive. Drought tolerance is a complex trait that can involve many different genes, corresponding to different ways the plant can respond to drought; genetic engineering can manipulate only a few genes at a time. And in the real world, droughts vary widely in severity and duration, affecting the crop at different stages of its growth, so any engineered gene will be more successful under some drought conditions than others.

Genes that improve drought tolerance may have other effects on crop growth, some of which may be undesirable—a phenomenon known as pleiotropy. This has been commonly observed with many otherwise promising drought tolerance genes, and is likely a reflection of the interconnectedness of drought response with many other aspects of plant growth.

Molecular biologists try to reduce the negative effects of pleiotropy by ensuring that the engineered genes only become active under drought conditions, but if droughts are prolonged, the harmful effects may be hard to avoid.

Market Uncertainties

If Monsanto’s cspB corn can meet these challenges, it will still face market hurdles. For starters, DroughtGard will have to compete in the marketplace with drought-tolerant varieties produced through less expensive breeding methods.

Another challenge for cspB corn is that farmers buy their seeds well before they plant. Because drought is not reliably predictable, many farmers may not want to pay the higher price of engineered drought tolerance just in case drought occurs. This may largely restrict planting of cspB corn mainly to areas where moderate drought is frequent, such as the western regions of the U.S. Corn Belt.

Other factors important for marketing seed include the overall quality of the corn varieties that the cspB is placed in and how these compare to competitors varieties.


Given the status of R&D on GE drought tolerance and water use efficiency and challenging questions about its prospects, UCS recommends that:

  • Congress and the USDA should substantially increase support for public crop-breeding programs to improve drought tolerance.
  • Congress and the USDA should use conservation programs funded under the federal Farm Bill to expand the use of available methods for improving drought tolerance and WUE.
  • The USDA and public universities should increase research devoted to finding better ways to store and conserve soil water, groundwater, and surface water, and better farming methods to withstand drought.
  • In particular, organic and similar methods that improve soil fertility simultaneously improve the capacity of soil to store water for crop use during drought, while mulches can reduce soil temperature and reduce evaporation. These methods should be encouraged through incentives.
  • Public and private research institutions should devote more funding and effort to improve crops that are important in drought-prone regions in the Southern Hemisphere.
  • Researchers at the USDA and public universities should carefully monitor the efficacy and possible undesirable effects of cspB corn. Such monitoring is important because this variety is the first GE commercial drought-tolerant crop, and the resulting information would enhance our understanding of GE drought tolerance.
  • The USDA and public universities should expand their research on using plant breeding to improve water use efficiency—a vital concern that has not attracted major efforts from the biotechnology industry.

Can Economy prevail over Ecology?

April 17, 2012:

There are times when the government needlessly brings upon itself the embarrassment of a reminder from one of its own agencies, of a responsibility it has forgotten or ignored.

Set against its context, that reminder constitutes censure of neglect and, indirectly but no less potently, of an opportunity lost to retain the moral ground that has been rapidly slipping from under its feet.

Recently, a media report stated that in response to an appeal by a resident of Kerala, the Chief Information Commissioner, Mr Shailesh Gandhi, has directed the Ministry of Environment and Forestry to make public the report on the Western Ghats submitted last August, which the MoEF has kept under wraps.

The silence on, and suppression of, the report of the “Western Ghats Ecology Expert Panel” chaired by eminent environment scientist Prof Madhav Gadgil is baffling at first sight. There is nothing in it that can be termed “classified” or inimical to national “security”.

In fact, the report remains true to its mandate. It’s job, described in the Ministry’s annual report on the environment for 2009-10, was to “assess the state of the ecology of the Western Ghats, demarcate areas which need to be notified as ecologically sensitive zones, recommend the modalities for the establishment of the Western Ghats Ecological Authority under the Environment Protection Act, 1986” a professional regulatory body no less, “…and to ensure sustainable development with the support of all concerned States.”

The WGEEP report was submitted last August some twelve months after the panel’s appointment; it is significant that the report came exactly a year after a panel headed by Mr N C Saxena had submitted his report on the Orissa Mining Company’s proposal for bauxite mining.

That report seems like a curtain raiser, a prelude to the larger exercise for the Western Ghats running down and affecting the eco-systems and economies of four States — Maharashtra, Goa, Karnataka and Kerala.

So why should the Madhav Gadgil report not get the attention, the sharp light of public scrutiny it richly deserves?

Challenging the order

Perhaps it is precisely because of its vastness, its breadth and depth of reforms for a more sustaining environment that has scared away policymakers from offering it to the public.

What the panel has done basically is to question two central props of current ‘top-down’ political and economic policy and practice: the ‘growth’ model and its administrative-bureaucratic apparatus. Its specific solutions and measures — from bans to promotions for “thoughtful” conservation — are clues to a model that can sustain growth because it conserves natural assets, and achieves both through an administrative machinery based on local validation, initiatives and participative governance.

What the panel, therefore, offers is a challenge to the existing order of growth as we have known it, with all its waste and spoliation wilfully or conveniently ignored.

The central dilemma

The starting point for the WGEEP, unstated but interstitially evident, is a central dilemma inherent in Niyamgarh and in the WG. The region is considered one of the world’s eight “hottest hot spots” of biodiversity but it is also rich in iron, manganese and bauxite ores.

This is a double-edged gift and has defined man’s uneasy relationship with nature. Since the last century but “particularly in recent decades” this “hotspot” of biodiversity has been in “continual decline” with “many biological communities and types” becoming extinct; mining, often “in violation of all laws” have wrecked “environmental damage and social disruption.”

The central dilemma of resource-rich hills leads to an inversion, a disequilibrium that is a consequence of industrialisation so far. As the WGEEP puts it, “By and large, the Western Ghats have been subjected to a rapid erosion of natural capital with the building up of man-made capital.”

With this indictment the panel strikes at the root of current development practice, its principal weakness. If development leads to depletion of the “stock” of natural capital, how sustainable can progress be?

Eco-Sensitive Zones

The WGEEP classifies the entire WG into three Ecologically Sensitive Zones (ESZs) and suggests measures that are breathtaking in their sweep; some for all, others specific to each zone, depending on the level of environmental degradation.

There are three categories of measures which the detailed list of do’s and dont’s for the ESZs contain. The most radical because they are challenge some key “drivers” of current growth are the Interdictions “across the Western Ghats’: So no to Genetically Modified Crops: Special Economic Zones: New Hill Stations, Conversion of public lands to private ownership. In the case of ESZ-I and ESZ-II graded in order of their fragility the panel advocates a moratorium on new mining leases, on the use of hazardous or toxic waste processing units among others.

The second set of measures could be put under the rubric of Regulation. Again, across the Western Ghats the WGEEP suggests the use of “Building Codes consisting of green technology and green building materials, the implementation of the of Forest Rights Act “in its true spirit.”

The third perhaps the most innovative consist of Promotion: sustainable actions with incentives thrown in. The panel suggests payments such as “conservation service charges” to encourage indigenous stock of fish and the redeployment of chemical fertiliser subsidies towards usage of organic manure production of biogas and organic farming, the maintenance of “sacred groves.”

Bottom-up governance

The panel challenges finally the way governments have worked (or do not). Its critique of existing bureaucratic forms of environment protection is countered by an emphasis on conservation, from the identification of resources to the their conservation, by local bodies from fishermen’s cooperatives to gram panchayats.

While proposing the Western Ghats Ecology Authority at three tiers of government down to the district-level, the panel considers local voluntary bodies to play an important role. It points out at one stage that environmental protection is not just a matter of scientific inquiry (or bureaucratic rules) but a “human concern.”

And that should be good enough reason for the report to be made public.

జన్యుమార్పిడి పంటలు … సామాజక కోణం…

విజ్ఞాన వీచిక డెస్క్   Tue, 27 Mar 2012, IST

కంపెనీ, ప్రభుత్వ సమాచారం ప్రకారం బిటి పత్తి సాంకేతికం ఇటీవల ఫలవంతమైన సాంకేతికాల్లో ఒకటి. కాయ తొలుచు పురుగు నివారణకు ఏ మందులూ వాడాల్సిన పనిలేదని, అధిక దిగుబడి వస్తుందనే లక్ష్యంతో దీని సేద్యానికి 2002, మార్చి 26న అనుమతివ్వబడింది. దీంతో బిటి సాంకేతికానికి దశాబ్దకాల అనుభవం. అయినా, 2004-05 నాటికి పత్తిలో దీని విస్తీర్ణం 5.6 శాతం మాత్రమే. ఆ తర్వాత ఇది వేగంగా విస్తరించి, 2011-12 నాటికి 90 శాతానికి చేరింది. కానీ, ఇదే జన్యువులు కలిగిన బిటి వంగ సేద్యానికి ప్రజల్లో పెద్దఎత్తున వ్యతిరేకత వ్యక్తమైంది. ఫలితంగా ఇది సురక్షితమని తేలేంతవరకూ అనుమతి నిరవధికంగా వాయిదాపడింది. దీంతో దాదాపు 20కి పైగా ఇతర ఆహార పంటల్లో ఈ సాంకేతికంతో రూపొందించిన కొత్తరకాల విడుదలకు అన్నీ సిద్ధమై ఆగిపోయాయి. కంపెనీ, ప్రభుత్వం చెప్తున్నట్లుగా బిటి పత్తి సఫలమైతే, అదే జన్యువుల్ని కలిగిన బిటి వంగ పట్ల ప్రజల్లో ఇంత వ్యతిరేకత ఎందుకు వచ్చిందనేది ఆలోచించా ల్సిన అంశం. పెరుగుతున్న ఆహార, ఇతర వ్యవసాయోత్పత్తుల అవసరాలని తీర్చుకోవాలంటే జన్యుమార్పిడి పంటలు మినహా మరో గత్యంతరం లేదని, అందువల్ల బిటి వంగను వ్యతిరేకిస్తున్న వారిని ఆధునిక సాంకేతిక వ్యతిరేకులుగా, అభివృద్ధి నిరోధకులుగా ముద్ర వేస్తున్నారు. ఫలితంగా రైతులకు, దేశానికి ఎంతో నష్టం కలిగిస్తున్నారని ముద్ర వేస్తున్నారు. ఈ వ్యతిరేకతకు సాంకేతిక కారణాలకన్నా, ఇతర కారణాలే ఎక్కువగా కనిపిస్తున్నాయనీ దుష్ప్రచారమూ చేస్తున్నారు. ఈ లోపల ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ఈ సంవత్సరం (2011-12) పత్తి రైతుల ఆత్మహత్యలు ఒకేసారి పెరిగి, కొనసాగుతున్నాయి. ఈ నేపథ్యంలో జన్యుమార్పిడి పంటల సాంకేతికంలో ఇమిడి వున్న సామాజిక కోణాలను ‘ప్రొఫెసర్‌ అరిబండి ప్రసాదరావు’ సహకారంతో సంక్షిప్తంగా తెలుపుతూ మీ ముందుకొచ్చింది ఈ వారం ‘విజ్ఞానవీచిక’.

గత పదేళ్లుగా వాణిజ్యస్థాయిలో సేద్యమవుతున్న జన్యు మార్పిడి పంట బిటి పత్తి. దీనిలో ‘బాసిల్లస్‌ తురింజినిసిస్‌’ అనే బ్యాక్టీరియాకు సంబంధించిన జన్యువులను ప్రవేశపెట్టారు. ఫలి తంగా పత్తిలో ఈ బ్యాక్టీరియాకు సంబంధించిన విషపదార్థం నిరంతరం ఉత్పత్తై వేరు సహా మొక్క అన్నిభాగాలకు విస్తరి స్తుంది. కాయలో ఉన్న ఈ విషపదార్థం కాయతొలుచు పురుగు లను నియంత్రిస్తుంది. ఇది ఈ సాంకేతికంలో ఇమిడి ఉన్న సిద్ధాంతం. ఈ సాంకేతికాన్ని ‘అంతర్గత బిటి విష ఉత్పత్తి (ఎం డోటాక్సిన్‌) సాంకేతికం’ గా వ్యవహరిస్తున్నారు. ఈ విషపదార్థం ప్రధానంగా సీతాకోకచిలుకకు సంబంధించిన లార్వాలను చంపుతుంది, నియంత్రిస్తుంది. ఈ జన్యువులను ఇప్పటికే 35 పంటల్లో ప్రవేశపెట్టారు. వీటిలో ఆహారపంటలు ముఖ్యమైనవి.

బిటి సాంకేతిక ప్రభావం..

ఈ సాంకేతికానికి స్వతహాగా అధిక దిగుబడి ఇచ్చే గుణం లేదు. 2002లో మొదట మహికో మోన్‌శాంటో కంపెనీకి చెంది న బిటి ఎంఇసిహెచ్‌-12, 162, 184 హైబ్రీడ్‌రకాలకు వాణిజ్యసేద్యానికి అనుమతిచ్చారు. ఈ రకాలు అప్పటికే సేద్యంలో ఉన్న హైబ్రీడ్‌లతో పోటీపడి, అధికదిగుబడిని ఇవ్వలేకపోయాయి. ఫలితంగా 2005లో వీటి అనుమతి రద్దు చేయబడింది. ఆ తర్వాత ఈ బిటి జన్యువులను అప్పటికే ప్రాచు ర్యం పొందిన బన్నీ, బ్రహ్మ వంటి హైబ్రీడ్‌లలో ప్రవేశపెట్టారు. దీని తర్వాత మాత్రమే ఈ సాంకేతికం ద్వారా రూపొందించిన కొత్త రకాలు అధిక దిగుబడిని తాత్కాలికంగానైనా ఇచ్చాయి. అంటే, బిటి హైబ్రీడ్‌ అధికదిగుబడి వచ్చిన సందర్భాలలో ఆయా హైబ్రీడ్‌ల అంతర్గత సామర్థ్యం వల్లనే కానీ, బిటి సాంకేతికం వల్ల కాదని నిర్ద్వందంగా నిరూపితమవుతుంది. ఇప్పుడు ఇలా 780 బిటి హైబ్రీడ్ల సేద్యానికి అనుమతి ఉంది. 2011-12 నాటికి సేద్యమవుతున్న మొత్తం 850 లక్షల ఎకరాల పత్తిలో 90 శాతం బిటి రకాలే సేద్యమవుతున్నాయి. వీటిలో కూడా ఒకే ఒక కంపెనీకి (మోన్‌శాంటో) చెందిన హైబ్రీడ్లు 85 శాతం మేర సేద్యమవుతున్నాయి.

బిటి సేద్యం తర్వాత పత్తి ఉత్పత్తి రెట్టింపుకు పైగా పెరిగింది. ఈ కాలంలో విస్తీర్ణం మూడున్నర రెట్లు పెరిగింది. మొత్తం హైబ్రీడ్‌ రకాలే వాడుతున్నారు. ఎరువుల వినియోగం పెరిగింది. సాగునీటి విస్తీర్ణమూ పెరిగింది. ఉత్పత్తి పెరుగు దలకు ఇవన్నీ కారణాలే. కానీ, మోన్‌శాంటో కంపెనీ మాత్రం పెరిగిన ఉత్పత్తంతా తన సాంకేతికం వల్లనేనని తప్పుడు ప్రచారం చేస్తోంది. రైతులకు రూ.31,500 కోట్లు అదనపు ఆదాయం వచ్చినట్లు ప్రచారం చేస్తోంది. రైతులకు ఇంత అదనపు ఆదాయం వస్తే వారు ఎందుకు ఆత్మహత్యలు చేసుకోవాల్సి వస్తుంది? ఇటీవల పెరిగి, కొనసాగుతున్న పత్తి రైతుల ఆత్మహత్యలకు కంపెనీ ఏమీ జవాబు చెప్పడం లేదు. తప్పుడు ప్రచారాన్ని కంపెనీ తొలగించాలని అడ్వర్టయిజ్‌ మెంటల్‌ కౌన్సిల్‌ కూడా తీర్పు చెప్పింది.

వచ్చిన నేపథ్యం..

సంస్కరణలు, స్వేచ్ఛా వ్యాపారం నియంత్రణ చేయలేని లద్దె, పచ్చ పురుగుల వల్ల 1997లో పత్తి రైతులు వరంగల్‌- కరీంనగర్‌ జిల్లాల్లో బాగా నష్టపోయారు. ఆత్మహత్యలు చేసుకున్నారు. ఆ నేపథ్యంలో, పచ్చ పురుగుల్ని తట్టుకునే శక్తి ఉందంటూ బిటి పత్తి ప్రవేశపెట్టబడింది. అప్పట్లో సామాజిక కార్యకర్తలు, కొంతమంది శాస్త్రజ్ఞులు బిటి సాంకేతిక లోపాల్ని ఎత్తి చూపుతూ రాగల ప్రమాదాల్ని ముందే హెచ్చరించినా, ప్రభుత్వం పట్టించుకోలేదు. మహికో బిటి హైబ్రీడ్‌లు విఫలమై, అప్పటికే ప్రాచుర్యం పొందిన బన్నీ, బ్రహ్మ వంటి హబ్రీడ్‌లలో బిటి జన్యువుల్ని పెట్టిన తర్వాత మాత్రమే ఇవి నిలదొక్కు కున్నాయి. ఇతర మెట్ట పైర్ల సంక్షోభ నేపథ్యంలో ధరలు కూడా ఇతర పంటల ధరలకన్నా ఆకర్షణీయంగా ఉండటంతో బిటి పత్తి సేద్యం వేగంగా విస్తరించింది.

అవాస్తవ ప్రచారం..

బిటి కొత్తగా ప్రవేశపెట్టినపుడు తన హైబ్రీడ్‌లను వాడితే కాయతొలుచు పురుగు నియంత్రణకు ఎటువంటి మందునూ వాడాల్సిన అవసరంలేదనీ, అధిక దిగుబడి వస్తుందనీ, ఖర్చు తక్కువవుతుందనీ ప్రచారం చేసింది. ఈ పదేళ్ల అనుభవంలో ఇవన్నీ అవాస్తవాలని ఋజువైనాయి. కొద్ది కాలంలోనే బోల్‌గార్డ్‌-1 కాయతొలుచు పురుగును తట్టుకొనే శక్తిని కోల్పోయింది. ఆ తర్వాత దీనిని కంపెనీ కూడా అంగీకరించాల్సి వచ్చింది. ఇదే జన్యువులు కలిగిన బోల్‌గార్డ్‌-2 రకాన్ని విడుదల చేసింది. దీనిలో కూడా తట్టుకునే శక్తి వేగంగా వస్తుంది. పురుగు ఉధృతాన్ని గమనిస్తూ అవసరమనుకుంటే కాయతొలుచు పురుగు నియంత్రణకు మందుల్ని వాడాలని ఇపుడు కంపెనీయే సూచిస్తుంది. పిచికారీల (స్ప్రే) సంఖ్య మొదట తగ్గినా ఆ తర్వాత పెరిగాయి. ముఖ్యంగా రసం పీల్చు పురుగుల ఉధృతం పెరిగింది. వాటి ద్వారా వచ్చే తెగుళ్లూ ఎక్కువయ్యాయి. ఆకుముడత తెగులు బెడదగా మారింది. దీంతో పురుగుల మందు వినియోగం దాదాపు ముందు స్థాయికి పెరిగింది. రాష్ట్ర వ్యవసాయ విశ్వవిద్యాలయ ప్రకారం బిటి రకానికి 15 శాతం ఎరువుల్ని ఎక్కువగా వేయాలి. సాగునీటి అవసరమూ ఎక్కువే. బెట్టనూ ఏమాత్రం తట్టుకోలేదని రైతులు గ్రహించారు. మొదట దిగుబడి పెరిగినట్లు కనిపించినా ఆ తర్వాత దిగుబడి తగ్గిపోతూ ఉంది (వివరాలు వేరేచోట). అంతిమంగా, రైతులకు ఖర్చులూ పెరిగాయి. రిస్కూ పెరిగింది. తద్వారా కంపెనీ ప్రచారంలోని డొల్లతనం వెల్లడైంది.


వంగలో బిటి జన్యువుల్ని పెట్టారు. కోసే సమయంలో కాయలో బిటి విషం పురుగును చంపేస్థాయిలో ఉంటుంది. అదే కాయల్ని తిన్నప్పుడు విషం నేరుగా జీర్ణకోశంలోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఇది ఆరోగ్యానికి ప్రమాదకరం కాదని నిర్ద్వందంగా నిరూపించాల్సిన బాధ్యత కంపెనీదే. దీనికి అవసరమైన పరీక్షల్ని క్షుణ్ణంగా చేయకుండానే తనకున్న పలుకుబడితో బిటి వంగను వాణిజ్య సేద్యానికి అనుమతి పొందేందుకు యత్నించింది. దాదాపుగా సఫలమైంది. కానీ, ఇది ముందుగానే తెలుసుకొని మేల్కొన్న ప్రజలు పెద్దఎత్తున ఆందోళనలు చేశారు. రాష్ట్ర ప్రభు త్వాలూ వ్యతిరేకించాయి. ఈ నేపథ్యంలో, ప్రజాభిప్రాయాన్ని సేకరించిన అప్పటి పర్యావరణ శాఖ కేంద్ర మంత్రి అవసరమైన పరీక్షలు పూర్తయ్యి, సురక్షితమని నిరూపించేవరకూ అనుమతిని నిరవధికంగా వాయిదా వేశారు. నేరుగా తినని బిటి పత్తి, తినే ఆహారం ఒకటే కాదని ప్రజలు గ్రహించారు. కానీ కంపెనీ, జనెటిక్‌ ఇంజనీరింగ్‌ అప్రూవల్‌ కమిటీలు గుర్తించకపోవడం దేశ దౌర్భాగ్యం. ఈనాటికీ, శరీరంలో ప్రవేశించిన బిటి విషం ఎలాంటి ప్రభావాల్ని కలిగిస్తుందనేది నిర్దిష్టంగా నిరూపించే పరిశోధనలు చేయకుండానే బిటి వంగను వ్యతిరేకించిన వారంతా ఆధునిక సాంకేతిక వ్యతిరేకులుగా ముద్ర వేస్తున్నారు. సంబంధిత కేంద్రమంత్రినీ వేరే శాఖకు మార్చి వేశారు. కారణాల్ని ఊహించడం కష్టం కాదు.

ఇతర జన్యుమార్పిడి పంటలు…

అందుబాటులో ఉన్న సమాచారం మేరకు ఇప్పుడు 50కి పైగా పంటల్లో జన్యుమార్పిడి పరిశోధనలు పెద్దఎత్తున కొనసాగుతున్నాయి. వీటన్నింటిలో విదేశీ, బహుళజాతి సంస్థలే కీలకం. జాతీయ పరిశోధనా సంస్థల పాత్ర నామమాత్రపు స్థాయికి దిగజారింది.

బిటి సాంకేతిక సామర్థ్యంపై విమర్శ వచ్చినప్పుడల్లా పెరుగుతున్న ఆహార, వ్యవసాయోత్పత్తుల అవసరాల్ని తీర్చుకోవడానికి ‘జన్యు మార్పిడి సాంకేతికం’ అనివార్యమని బిటి సమర్థకులు ప్రచారం చేస్తున్నారు. ఈ కొత్త సాంకేతికం బెట్ట పరిస్థితులనూ, చవిటి నేల పరిస్థితులనూ తట్టుకోవడానికి, పోషకలోపాల్ని సరిదిద్దడానికి, ముఖ్యంగా విటమిన్‌ ఎ సరఫరాకు, ఇతర పోషకాల్ని సమర్థవంతంగా అందించడానికి అవసరమని చెప్తుంటారు. అంతర్గత విష తయారీ సాంకేతికపై వీరు నేరుగా చర్చించరు. సమగ్ర సస్యరక్షణ పద్ధతుల కన్నా లేక అసలు పురుగు మందుల్నే నేరుగా వాడని పురుగు నియంత్రణ పద్ధతులకన్నా అంతర్గత విష తయారీ సాంకేతికం (ఎండో టాక్సిన్‌ ప్రొడక్షన్‌) సమర్ధవంతమైందని, సుస్థిరమైందని నిరూపించే ఏ ప్రయోగాల ఫలితాల్నీ చూపించడం లేదు. ఏ కొత్త సాంకేతికాల్ని ప్రవేశపెట్టాలన్నా అప్పటికే వాడుకలో ఉన్న సాంకేతికం కన్నా కొత్తది మెరుగైనదని నిరూపించిన తర్వాతనే అంగీకరించాలి. ఇది సైన్స్‌ సూత్రం. దీన్ని పాటించకుండా కేవలం రాజకీయ, ఆర్థిక పలుకుబడితో జన్యు మార్పిడి సాంకేతికాల్ని రుద్దే ప్రయత్నం అభిలషణీయం కాదు.


ప్రపంచీకరణ విధానాలు, భారత-అమెరికా వ్యవసాయ విజ్ఞాన చొరవ ఒప్పందం తర్వాత భారత వ్యవసాయ పరిశోధనల ఎజెండా మారిపోయింది. చిన్నకమతాల రైతుల అవసరాలకు బదులు కంపెనీల అవసరాలనే కేంద్ర బిందువుగా మార్చి, అమలు చేయబడుతుంది. విత్తన నియంత్రణ, సరఫరా బాధ్యత నుండి ప్రభుత్వం తప్పుకుని, ప్రయివేటు కంపెనీలకు అప్పగించింది. దీని ఫలితమే కేవలం 3, 4 ఏళ్లల్లో మోన్‌శాంటో కంపెనీకి పత్తి ఉత్పత్తిపై గుత్తాధిపత్యం ఏర్పడింది. దీంతో విత్తన ధరలు, అందించే సాంకేతికం వంటి అన్ని విషయాలపై ఈ కంపెనీయే పెత్తనం చేస్తోంది. పైకి ఏమి చెప్పినప్పటికీ ప్రభుత్వ పాత్ర ప్రేక్షకస్థాయికి దిగజారింది. ఆహారధాన్యాల్లో ఈ గుత్తాధి పత్యం ఏర్పడితే రాబోయే ఆర్థిక, రాజకీయ, సామాజిక పరిణామాలు ఊహించడానికే భయంకరంగా ఉంటాయి. ఇవి బ్రిటిష్‌ వలసపాలనను పోలి ఉంటాయి.

గమనిక: ఈ పేజీపై మీ స్పందనలను, 9490098903కి ఫోను చేసి తెలియజేయండి.

సంక్షోభంలో పత్తిరైతు..

భారతీయ వ్యవసాయ పరిశోధనా మండలి కేంద్ర పత్తి పరిశోధనా సంస్థల సమాచారం ఆధారంగా జనవరి 9, 2012న పత్తి వేసే అన్ని రాష్ట్రాలకూ రహస్య సలహాల్ని అందించినట్లు తెలుస్తుంది. వీటి ప్రకారం వివిధ సేద్య వాతావరణ ప్రాంతాల్లో మంచి స్థానిక సమగ్ర వ్యవసాయ ఉత్పత్తి పద్ధతులను గుర్తించి, వారి అనుభవాలను ఇతర చిన్న రైతులకు అందించాలని సలహా ఇచ్చినట్లు తెలుస్తుంది. గత కొన్నేళ్లుగా బిటి పత్తి ఉత్పాదకత తగ్గుతూ సంక్షోభ పరిస్థితుల్ని ఎదుర్కొంటున్న నేపథ్యంలో 2011-12లో ఒకేసారి పత్తి రైతుల ఆత్మహత్యలు బాగా పెరిగాయి. ఈ కాలంలో విత్తనం, సస్యరక్షణ మందులు, ఎరువుల ధరలు, సాగునీటి ఖర్చులు పెరిగాయని, అదే సమయంలో పత్తి ఉత్పత్తి తగ్గిందని ఈ సలహాల్లో పేర్కొనట్లు తెలుస్తుంది.


బిటి పత్తి 2002-03లో ప్రవేశపెట్టిన తర్వాత విస్తీర్ణం క్రమంగా పెరుగుతూ 2010- 11 నాటికి 44.6 లక్షల ఎకరాలకు చేరింది. ఈ మధ్య కాలంలో దూది ఉత్పత్తి ప్రభుత్వ లెక్కల ప్రకారం 19.75 లక్షల బేళ్ల నుండి 53.0 లక్షల బేళ్లకు పెరిగింది. సగటు ఎకరా దూది దిగుబడి 167 కిలోల నుండి 2006-07లో 252 కిలోలకు, 2007-08లో 276 కిలోలకు పెరిగింది. ఆ తర్వాత ఇది క్రమంగా తగ్గుతూ 2010-11 నాటికి 202 కిలోలకు పడిపోయింది. ఇది 2003-04 స్థాయికన్నా చాలా తక్కువ. ఇక 2011-12లో పత్తి 47 లక్షల ఎకరాల్లో సేద్యమైంది. ఉత్పత్తి, దిగుబడి పూర్తి అంచనాలు అందుబాటులో లేవు. వేసిన పైరులో 70 శాతం పైగా బెట్ట వల్ల 50 శాతం పైగా ఉత్పాదకతను కోల్పోయినట్లు ప్రాథమిక ప్రభుత్వ అంచనాలు తెలియజేస్తున్నాయి.

మీకు తెలుసా..?

* సాంప్రదాయ బ్రీడింగ్‌ (ప్రజననం) పద్ధతిలో ఒకే పంటలో అభిలషణీయమైన గుణగణాలు కలిగిన రెండు రకాల మధ్య సంక్రమణం సాధ్యమవుతుంది. తద్వారా కొత్త రకాల్ని రూపొందిస్తారు. భిన్న జాతుల మధ్య ఇలాంటి సంక్రమణం సాధ్యం కాదు. ఇలా వచ్చిన సంతాన గుణగణాలకు స్థిరమైన వేలాది జన్యువులు కలిగిన క్రోమోజోములు ఆధారం. ఇవి స్థిరత్వం కలిగి ఉంటాయి.

* జన్యుమార్పిడి రకాల్లో భిన్న జాతుల మధ్య గుర్తించిన కొన్ని జన్యువులను ఎంపిక చేసిన వేరే జాతిలో ప్రవేశపెట్టవచ్చు. తద్వారా వచ్చిన సంతానం తల్లిదండ్రుల గుణాలు కలిగి ఉంటాయి. అయితే, ఇవి కొన్ని జన్యువుల ఆధారంగానే ఉండడంతో వీటి స్థిరత్వం తక్కువ. ఉదా: బిటి పత్తిలో బ్యాక్టీరియాకు చెందిన క్రై1ఏసి లాంటి జన్యువులను పత్తిలో ప్రవేశపెట్టడం వల్ల వచ్చిన సంతానంలో బాక్టీరియాకు చెందిన విషపదార్థ తయారీ గుణం ఉంటుంది. కొత్తరకాల్ని రూపొందించడంలో ఈ పద్ధతి ఎక్కువ అవకాశాల్ని అందిస్తుంది. కానీ, అన్ని పరిమాణాల్నీ ముందే ఊహించలేం. సాంప్రదాయ బ్రీడింగ్‌ పద్ధతిలో రూపొందించిన సంతానంతో జన్యుమార్పిడి సంతానాన్ని నేరుగా పోల్చలేం. దేని ప్రత్యేకత దానిదే.

* పత్తి:-గింజలతో కూడినది. దీనిలో దూది బరువు కేవలం మూడోవంతు కాగా, మిగతాది గింజల బరువే.

* దూది:- గింజలు తీసివేసినది.

Manmohan blaming NGOs for Bt brinjal moratorium criticised

Special Correspondent

Share  ·   Comment   ·   print   ·   T+

The Hindu

The Coalition for a GM-Free India has expressed “outrage” at Prime Minister Manmohan Singh’s statement that foreign-funded NGOs were the reason for the moratorium on Bt brinjal.

“It is a clear attempt to undermine and disrespect the exercise of democratic rights by the citizens of this country regarding critical issues that concern one and all,” Sridhar Radhakrishnan, convenor of the coalition has said.

In a statement, Mr. Radhakrishnan said the issue was not one of NGOs or foreign funding; that was merely a ruse that the Prime Minister had seized upon to cover his and his government’s unwillingness to listen to the people.

The more troubling aspect of Dr. Singh’s stand was that he seemed to have made up his mind on pushing agricultural biotechnology and ignoring the genuine scientific concerns, with or without the consent of the people.

In the recent past, the same approach was apparent in the issues involving the Jaitapur and Kudankulam nuclear plants and FDI in retail.

In all these cases, transnational corporations, with enormous clout, stood to make tremendous profits, he said.

The Bt brinjal moratorium decision was taken by the then Minister for Environment and Forests, who clearly detailed the rationale to the nation, Mr. Radhakrishnan said.

According to him it was a deep irony that Dr. Singh was resurrecting the “foreign hand” ruse from the 1970s and the Emergency era – while being at the forefront of inviting foreign investment and allowing the U.S government and multinational companies to push policy changes.