రైతాంగంపై వాతావ‘రణం’!

భూవాతావరణంలో వస్తున్న పెనుమార్పుల ప్రభా వం మనకు నిత్యమూ అనుభవంలోకి వస్తూనే ఉంది. వ్యవసాయం ప్రధానంగా వాతావరణంపై ఆధారపడి సాగే ఉత్పత్తి కార్యకలాపం. నిజానికి వాతావరణంలోని మార్పులు, వ్యవసాయం పరస్పరం ప్రభావాన్ని నెరపుతుంటాయి. వాతావరణంలోని మార్పు ల ప్రభావాన్ని తక్కువగా అంచనావేయడం తరచుగా జరుగుతోంది. అలాగే వాతావరణంపై వ్యవసాయం కలుగజేస్తున్న మార్పులను కూడా చిన్నచూపు చూస్తు న్నాం. అందువల్లనే సాధారణంగా వాతావరణ మార్పులకు అనుగుణమైన వ్యవసాయ పద్ధతులు, సాంకేతిక పరిజ్ఞానం చుట్టూనే చర్చలు సాగుతుం టాయి. నిజంగానే వాతావరణ మార్పులకు అనువైన సేద్య పద్ధతులను రూపొందించాలన్నా, అమలు చేయాలన్నా ముందుగా వ్యవసాయం, వాతావరణాల మధ్య పరస్పర ప్రభావ సంబంధాలను సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవడం అవసరం. భారత రైతాంగం ఇప్పటికే అనుభవిస్తున్న జీవావరణ, ఆర్థిక, సామాజిక రాజకీయ సంక్షోభపు విశాల నేపథ్యం నుంచి వాటిని అవగాహన చేసుకోవడం అంతకంటే అవసరం.

వ్యవసాయానికి, వాతావరణ మార్పులకు మధ్య సంబంధం త్రిముఖమైనది. ఒకటి, వృక్ష, జంతు, జీవప్రక్రియలపై వ్యవసాయంలోని మార్పులు కలుగజేసే ప్రత్యక్ష ప్రభావం. రెండు, నేలలోనూ, నేలలోని తేమలోనూ వచ్చే మార్పులు, చీడపీడలూ, వ్యాధులూ తదితర వ్యవసాయ జీవావరణ సంబంధమైన మార్పులు. మూడు భూతాపం పెరుగుదలతో వాతావరణంలో వస్తున్న మార్పుల రీత్యా ఎదురవుతున్న సవాళ్లను ఎదుర్కోవడంలో ప్రత్యేకించి గ్రామీ ణ ప్రాంతాలలో ప్రస్తుతం ఉన్న సామాజిక, ఆర్థికసంస్థల శక్తిసామర్థ్యాలు.

వ్యవసాయంపై వాతావరణ మార్పుల ప్రభావం

వాతావరణ మార్పులు దేశవ్యాప్తంగా పలు విధాలుగా రూపు తీసుకుంటాయి. ప్రాంతీయమైన తేడాలున్నా దేశవ్యాప్తంగా పలుచోట్ల వేసవిలో వర్షపాతం పెరగడం, మొత్తంగా వర్షం కురిసిన రోజుల సంఖ్య తగ్గడం కనిపిస్తోంది. ఇక ఉష్ణోగ్రతలకు సంబంధించి గత వందేళ్లలో 0.6 డిగ్రీల సెల్సియస్ పెరుగుదల మాత్రమే ఉంది. కానీ 2100 నాటికి ఉష్ణోగ్రతలో పెరుగుదల 3.5 నుంచి 5 డిగ్రీల సెల్సియస్ వరకు పెరగవచ్చని అంచనా. బొగ్గుపులుసు వాయువు సాంద్రత మాత్రం ఏడాదికి 1.9 పీపీఎం మేర పెరుగుతోంది. 2050 నాటికి అది 550 పీపీఎంలకు చేరుతుంది. అతి వేడి, అతి శీతల గాలులు, దుర్భిక్షాలు, వరదలు వంటి అసాధారణ వైపరీత్యాలు ఇప్పటికే మన అనుభవంలోకి నిత్యం వస్తూనే ఉన్నాయి. భారత వ్యవసాయం ప్రధానంగా వర్షాధారం. వాతావరణ మార్పుల కారణంగా వర్షపాతంలో మార్పులు సంభవిస్తాయని పరిశోధనలు ఎప్పుడో తేల్చి చెప్పాయి. రుతుపవనాలు, వాతావరణం, నీటి వనరుల మధ్య సన్నిహిత సంబంధం ఉంది. ఉదాహరణకు దేశంలో మొత్తంగా పంట వేసిన ప్రాంతంలో మూడింట రెండువంతులు క్షామపీడిత ప్రాంతమని, 4 కోట్ల హెక్టార్లు వరదలకు గురయ్యే ప్రాంతమని అంచనా. వాతావరణ మార్పుల తాకిడికి ఎక్కువగా గురయ్యేది నిరుపేద రైతులే. వాళ్లు ప్రధానంగా వర్షాధార భూములపైనా, చేపల పెంపకంపైనా ఆధారపడి ఉంటారు. పైగా వారి భూములు నిస్సారమైనవిగా, వరదలకు గురయ్యేవిగా ఉంటాయి. వాతావరణ మార్పులను తట్టుకోగలిగిన ఆర్థిక స్థోమత వారికి ఉండదు.

వాతావరణంలోని మార్పుల ఫలితంగా నేలలోని జీవసేంద్రియ పదార్థాలు, తేమ స్థాయి తగ్గుతుంది. భూసారం కొట్టుకుపోతుంది. ఫలితంగా పంట స్వభావంలో మార్పులు సంభవిస్తాయి. నైట్రోజన్, ప్రొటీన్‌లస్థాయి తగ్గి, ఎంజైమ్‌లస్థాయి పెరుగుతుంది. వరిలో జింకు, ఇనుము శాతం తగ్గి, జంతువుల పునరుత్పత్తి క్షీణిస్తుంది. దీంతో చీడపీడలు పెరిగిపోతాయి. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే భూతాపం పెరగడం వల్ల నీరు ఆవిరై, వాతావరణంలో సగటు ఆవిరి పెరుగుతుంది. రుతుపవన సంవిధానంలో గణనీయమైన మార్పులు చోటుచోసుకొని సుదీర్ఘమైన వర్షాభావానికి, కుంభవృష్టికి దారితీస్తాయి. తుఫానుల క్రమంలోనూ మార్పులు వస్తాయి. ఫలితంగా చీడపీడలు, తెగుళ్లు, వ్యాధికారక క్రిములు విస్రృతంగా ఒక చోటి నుంచి మరో చోటికి వ్యాప్తి చెందుతాయి.

చీడపీడలు, తెగుళ్లు, వ్యాధుల సంబంధమైన మార్పులు

వ్యవసాయ జీవావరణ వ్యవస్థలలో నేల, మొక్కలు, జంతువుల మధ్య నిరంతర సంసర్గం, చలనశీలమైన సమతూకం అవసరం. ఈ జీవావరణ వ్యవస్థ సమతూకంలో వచ్చే మార్పులతోపాటూ చీడపీడలు, వ్యాధులలో కూడా మార్పులు రావడం కనబడుతుంది. పంటల పద్ధతులు, చీడపీడల నివారణ పద్ధతులలోని మార్పుల మూలంగా హానికరమైన, మేలుచేసే క్రిమికీటకాల మధ్య సహజమైన సమతూకం దెబ్బతినిపోతుంది. వాతావరణ మార్పులు నేరుగా చీడపీడలు పెరగడానికి దోహదం చేస్తాయి.
జీవరాశి అంతా అత్యంత పరిమితమైన ఉష్ణోగ్రతా పరిధుల మధ్యనే మనుగడ సాగించగలుగుతుంది. ఆవశ్యకమైన ఉష్ణోగ్రతా పరిధుల తర్వాత కొంత అవధి దాటిన వెంటనే ఆయా జాతుల మనుగడకు ముప్పు ఏర్పడుతుంది. సాధారణంగా హానికారకమైన క్రిమికీటకాలు, చీడ పీడలకంటే వాటిని ఆశించిబతికే మేలుకలుగజేసే క్రిమికీటకాలకు ఉష్ణోగ్రతలోని హెచ్చుతగ్గులను తట్టుకునే శక్తి తక్కువగా ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, పచ్చదోమకు, దాన్ని ఆశించి బతికే పరాన్నభుక్కు సూక్ష్మ క్రిమికి మధ్య ‘తెగులు-సహజ శత్రువు’ సంబంధం ఉంది. పచ్చదోమకు దాని సహజ శత్రువుకంటే 17 రెట్లు ఎక్కువగా అధిక ఉష్ణోగ్రతను తట్టుకోగల శక్తి ఉంది.
నేలకు సంబంధించిన క్రిమికీటకాలు చాలావరకు పొడి వాతావరణంలోనే బతుకుతాయి. అవి మొక్కల నుంచి స్వీకరించే ఆహారంతో పాటే వాటికి నీరు కూడా లభిస్తుంది. పంటలకు వచ్చే తెగుళ్లను నివారించడంలో ఈ క్రిమికీటకాలు కీలక పాత్రను నిర్వహిస్తాయి. అయితే అసాధారణమైన వేడిగాలి, వర్షాభావం వాటికి ప్రాణాంతకంగా మారుతుంది. తెలంగాణలోని గత రెండేళ్ల అసాధారణ వర్షాభావ పరిస్థితులలో ఆ కారణంగానే తాటాకు తెగులు ప్రబలింది.

ఆకులను, పళ్లను తిని బతికే గొంగళి పురుగుల స్థానే రసాన్ని పీల్చేసే తెగుళ్లు ప్రవేశించడం ఇటీవల కనిపిస్తోంది. ఒకే పంటను లేదా ఒకే రకాన్ని పండించడమూ, రసాయనిక క్రిమినాశనకారుల వాడకమూ ఈ మార్పునకు కారణం. ఉదాహరణకు, పత్తి విషయంలో ప్రత్యేకించి బీటీ పత్తిని ప్రవేశపెట్టిన తర్వాత పచ్చదోమ వంటి తెగుళ్లు ప్రబలుతున్నాయి. వేరుశనగకు పేనుబంక, తామరపురుగు, మిరప పంటకు పచ్చనల్లి తెగులు అలాగే వ్యాపించాయి. ఈ పీల్చేసే తెగుళ్లు, పలు వైరల్ వ్యాధులకు కారకాలుగా కూడా ఉంటున్నాయి. ఉదాహరణకు, వేరుశెనగకు మొవ్వకుళ్లు, పత్తికి ‘పొగాకు ఈనె వ్యాధి’ అలాగే సంక్రమించాయి. చాలా వరకు పళ్లు, కూరగాయలకు ఇలాంటి వైరల్ వ్యాధులే సంక్రమిస్తున్నాయి.

వాతావరణ మార్పులకు తట్టుకోవాలంటే?

మొక్కల జన్యువులు మొదలుకొని, జాతులు, జీవావరణ వ్యవస్థల వరకు సార్వత్రికమైన జీవవైవిధ్యాన్ని పెంపొందింపజేయడం ద్వారా వాతావరణంలో వస్తున్న మార్పుల దుష్ఫలితాలను తట్టుకునే శక్తి పెరుగుతుంది. జన్యుపరంగా భిన్నత్వం కలిగిన పంటలు, మొక్కలు, వివిధ జాతులతో సుసంపన్నమైన జీవావరణ వ్యవస్థలను నెలకొల్పడం ఇందులో కీలకం. దేశీయ, స్థానిక రకాల మొక్కలు, పంటలను, జంతువులను ఉపయోగించాలి. తద్వారా అసాధారణమైన పరిస్థితులను తట్టుకోగల రకరకాల పంటలు, జంతు జీవవైవిధ్యంపెంపొందుతాయి. రైతులు వాతావరణ మార్పులను తట్టుకోగలుగుతారు.

పెంపొందింపజేయాల్సిన పంటలు, జంతువులకు సంబంధించిన కృషిని వ్యవసాయ జీవావర ణ నిర్వహణా కృషి నుంచి వేరుచేయకూడదు. ఉదాహరణకు మన ప్రధాన ఆహార పంట అయిన వరిలో అధిక ఉష్ణోగ్రతలను, చౌడుదనాన్ని, దుర్భిక్షాన్ని, వరదలను తట్టుకునే శక్తి ఉన్న పలు రకాలు ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, 2004 సునామీ కారణంగా దెబ్బ తినిపోయిన పంట భూములలో అలాంటి రకాలను వాడి మంచి ఉత్పత్తిని సాధించవచ్చు. శ్రీవరి సాగు వంటి పద్ధతుల వల్ల నీటి వాడకం తగ్గడంతో పాటు 4 రెట్లు తక్కువ మిథేన్, 5 రెట్లు తక్కువ నైట్రస్ ఆక్సైడ్ విడుదల అవుతాయి.

వాతావరణ మార్పులను తట్టుకునే వ్యవసాయ పద్ధతులు అతివృష్టి కారణంగా సాగునీరు ఎక్కువయ్యే పరిస్థితులను, వర్షాభావం వల్ల ఏర్పడే నీటి ఎద్దడి పరిస్థితులను తట్టుకునేవిగా ఉండడం తప్పనిసరి. నేలలోని సేంద్రియ పదార్థమే ఈ రెండు సమస్యలకు కీలకం. అది నేల నిర్మాణాన్ని మెరుగుపరుస్తుంది, స్థిరీకరిస్తుంది. తద్వారా పైపొర, భూసారం కొట్టుకుపోకుండానే, దిగువన ముంపునకు గురికాకుండానే నేలలు ఎక్కువ నీటిని పీల్చుకోగలుగుతాయి. ఎక్కువగా దున్నడం వలన భూసేంద్రియ పదార్థం క్షీణిస్తుంది. తక్కువగా దున్నడం, నేలను శాశ్వతంగా కప్పి ఉంచడం (పంటలు, పంట అవశేషాలతో లేదా నేలను కప్పే పంటలు) వల్ల భూ సేంద్రియ పదార్థం పెరుగుతుంది. అసలు దున్నకుండా వదిలేస్తే భూమి నిర్మాణంతో పాటూ దాని జీవజాలం కూడా చెక్కుచెదరకుండా ఉంటుంది. వానపాములు, చెదలు, వేళ్లు ఎక్కువ నీరు బయటికిపోయే మార్గాలుగా పనిచేస్తాయి. నేలను గడ్డితో కప్పి ఉంచడం నేలను అధిక ఉష్ణోగ్రతల నుంచి కాపాడుతుంది. పంటకు అవసరమయ్యే నీటిని 30 శాతానికి తగ్గిస్తుంది. అందువలన సేంద్రియ, జీవవారణ వ్యవసాయం నేలలోని జీవ సేంద్రియాలను పెంపొందింపజేసి, క్షార ఎరువుల వాడకాన్ని తగ్గిస్తుంది. ఫలితంగా వ్యవసాయ వ్యయాలు తగ్గుతాయి.

ఉత్పత్తిలోని అస్థిరతలను తట్టుకోడానికి పలు నీటి నిర్వహణ పద్ధతులున్నాయి. భూసార పరిరక్షణ పద్ధతులు వర్షాభావ కాలాల్లో నేలలోని తేమను పెంచడానికి గణనీయంగా తోడ్పడతాయి. అతివృష్టి ప్రాంతాల్లో నేలను కప్పి ఉంచడం, దున్నకుండా సేద్యం చేయడం ద్వారా భూసారం కొట్టుకుపోకుండా కాపాడుకోవచ్చు. అయితే ఏడాదికి ఏడాదికి మధ్య అధిక వర్షపు నీటిని నిల్వ చేయడమనేదే సమర్థమైన నీటి నిర్వహణ పద్ధతి. ఇక పశువుల పెంపకంలో మార్పులు తేవడం ద్వారా గ్రీన్‌హౌస్ వాయువుల విడుదల సమస్య ప్రభావాన్ని పరిహరించగలుగుతాం. బయోగ్యాస్ తదితర పద్ధతుల ద్వారా వ్యర్థాల నిర్వహణను చేపట్టాలి. వాతావరణ మార్పుల దుష్ర్పభావానికి ఎక్కువగా గురయ్యేది పేద రైతులే, కాబట్టి వాతావరణంలోని అసాధారణ మార్పులను తట్టుకునే పద్ధతులు వారికి ఎక్కువగా అవసరం. జీవావరణ వ్యవసాయం, సేంద్రియ వ్యవసాయం, క్రిమిసంహారక మందులు లేని వ్యవసాయం, శ్రీసాగు తదితర పద్ధతులతో కూడిన సుస్థిర వ్యవసాయం అటు రైతుకు, వినియోగదారునికి కూడా లాభదాయకం. అంతేకాదు, వాతావరణ మార్పులను ఉపశమించేది కూడా అదే!

రైతు పేరుతో కొత్త డ్రామా!

 

 

పక్క రాష్ట్రం లోనో, విదేశాలలోనో ధరలుంటే అక్కడికి వెళ్లి స్వేచ్చ గా అమ్ముకునే అవకాసం వుండాలనే పేరుతో జరిగిన కొత్త రాజకీయ డ్రామా ని కొంచెం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ రోజు రాష్ట్రం లోనే కాదు, దేశం లోనే గోదావరి జిల్లాలలో వారి పండించటానికి అయ్యే కర్చు ఎక్కువ. దీనికి ప్రధాన మైన రెండు కారణాలు అధికంగా రసాయనిక ఎరువులు వాడటం, అధికం గా కౌలు ధరలు పెరగటం. ఈ రెండిటి వలన ఎంత ఎక్కువ దిగుబడి వచ్చినా, ధాన్యం ఉత్పత్తి ఖర్చు చివరికి తెలంగాణా, రాయల సీమలలో అధిక ఖర్చుతో బోరు బావులు వేసుకొని పండిస్తున్న రైతుల కంటే ఎక్కువ. దీనితో రాష్ట్రం లోను, ప్రపంచం లోను ఎక్కడికి వెళ్ళిన మన వుత్పత్తి కర్చు ఎక్కువే కాబట్టి గిట్టుబాటు కాదు. ఏమైనా ఎవరిన వేలం లో క్వింటా ‘లక్ష’ కి వేలం లో కొంటె తప్ప.

అమ్ముకునే స్వేచ్చ రైతులకి చట్టం లోని లొసుగుల వలన కాదు…అప్పుల ఊబి లో చిక్కుకోవటం వలన రావటం లేదు. వారి మీద ఆంక్షలు వున్నాయి కాని మరి పప్పు ధాన్యాలు, నూనె గింజలపై ఏమి ఆంక్షలు లేవు మరి వాటి విషయంలో రైతులు ఎందుకు నష్ట పోతున్నారు? అప్పు తీసుకున్న వారికే అమ్ముకోవాల్సిన పరిస్తితిలో, ఊర్లోనే వేరే వారికీ అమ్ముకోలేని పరిస్తితి లో రైతులు వుంటే, పక్క రాష్ట్రాలకి విదేశాలకి వెళ్లి అమ్ముకునేది వ్యాపారులే. వారి లాభాల కోసమే ఈ డ్రామా అంతా. కౌలు రైతులకి బ్యాంకుల నుంచి రుణాలు రక పోవటం తో బయట నుంచి అధిక వడ్డికి (ఒక్కోసారి 36 శాతం వరకు) తెచ్చుకోవాల్సి వస్తుంది.

రెండు మూడు తరాల క్రితమే వేరే రాష్ట్రాలకు, విదేశాలకు వలస వెళ్ళినా, ఇంకా గ్రామాలలో భూముల పై హక్కులు వుంచుకొని, అధిక కౌలు వసూలు చేసుకుంటూ, ప్రభుత్వ రుణాలు, సబ్సిడీలు, ఇతర సహయాలన్ని మింగుతున్న కొత్త తరం భూస్వాముల నుండి సాగు దారులను రక్షించ నంత వరకు, పెట్టు బడి ఖర్చులు తగ్గే దిశ గా వ్యవసాయ పద్దతులు మారనంత వరకు ఈ పరిస్తితి మారదు. ఈ విషయం లో అన్ని రాజకీయ పార్టీలు తమ స్పష్టమైన వైఖరి ప్రకటించాలి.

Expert calls for paradigm shift in agriculture research

‘Undue emphasis being laid on genetically modified crops’

Sage advice:Center for Sustainable Agriculture Executive Director G.V. Ramanjaneyulu addressing a seminar at Regional Agricultural Research Station in Guntur on Friday.—Photo: T. Vijaya Kumar

Sage advice:Center for Sustainable Agriculture Executive Director G.V. Ramanjaneyulu addressing a seminar at Regional Agricultural Research Station in Guntur on Friday.—Photo: T. Vijaya Kumar

The Green Revolution in India was possible due to import of advanced technologies from developed countries, mainly the U.S., and a dominant role played by the government, which extended remarkable assistance to farmers in producing crops and selling them at remunerative price. In the post-Green Revolution scenario, India continued to adopt technologies that were best suited for large land holdings such as those in the U.S., where agriculture was heavily subsidised and the regulatory agencies played their role to perfection.

“The situation in India is altogether different. Research is being done from the government’s own perspective rather than on the basis of ground realities, which is reflected in the sordid plight of farmers,” said G.V. Ramanjaneyulu, Executive Director of Centre for Sustainable Agriculture (CSA), Hyderabad.

Pest management

Addressing a seminar on ‘Agricultural research in post-Green Revolution era – Need for a paradigm shift’ organised by the Jana Vignana Vedika at the Regional Agricultural Research Station (RARS) at Lam here on Friday, Mr. Ramanjaneyulu said at a time when the food basket needed to be diversified for feeding the billion plus population and for sustaining the agriculture sector, paddy, cotton, maize, and groundnut constituted 80 per cent of the crops cultivated in India.

Instead of focusing on ‘pest management’, scientists were harping on ‘pesticide research’, whereas the emphasis ought to have been on finding new ways of reducing the usage of pesticides whose harmful consequences were very well known.

Mr. Ramanjaneyulu expressed regret that enough thought did not go into the reasons for farmer suicides which, according to the National Crime Records Bureau, numbered a staggering 2,56,913 in a span of 15 years (1995-2010).

Undue emphasis was laid on genetically modified crops, which might be high-yielding but not disease-resistant in the long run. Fertilizer subsidy bill topped Rs. 1,00,000 crore, as farmers preferred using these chemicals oblivious to the rising demand for organic foods.

A lot of research was required to be done keeping such crucial things in mind as otherwise agriculture was not going to be sustainable in the medium to long terms, Mr. Ramanjaneyulu observed.

RARS Associate Director K. Sankar Reddy and N. Venugopala Rao of Jana Vignana Vedika spoke.

 


  • India continues to adopt technologies best suited for conditions prevailing in the U.S, he says
  • Executive Director of CSA says enough thought has not gone into reasons behind farmer suicides

UAS Dharwar Vs Percy Schmeiser

http://www.percyschmeiser.com/conflict.htm

Some time back we heard a story that Percy Schmeiser, a farmer from Canada was sued by Monsanto that he violated the IPRs of Monsanto when Monsanto proprietary gene events were found in his Canola. No one including the courts could come to his rescue.  He argued for contamination but the company prevailed.  Same this is happening now with UAS Dharwar whose Bt Bikeneri Narma is allegedly contaminated with Monsanto’s event.  If contamination is such a serious problem why do we need to go such technology?

 

 

Bt cotton seed companies requests AP govt to increase the seed prices

As usual this year also the AP Seedmen Association made a request to the state government to increase seed prices as their production costs are going up.  As you are aware last year the prices went up from Rs. 600 to rs. 830 and rs. 750 to rs. 930 for single gene and double gene technologies respectively.  The argument was that argument was that farmers got better harvest and good market price (upto rs. 6500/q).

This year the companies are demanding an increase up to rs. 950/packet of single gene and Rs. 1050 for a packet of double gene bt cotton.

here we need to know that from companies own data, the companies are only paying Rs. 288/450 g of cotton seed. in reality they pay much less.   The trait fee for single gene is Rs. 109.43 and Rs. 180.10 (including service tax).  Even with this there is a clear profit for the seed industry.

This year the cotton prices have fallen to Rs. 3500/q and there is a vast area where bt cotton crop failed.  The industry has not taken any responsibility even for the losses due to seed failure and pest attack.

In this situation we feel Government should not agree for price rise at all and maintain the stausquo.

Ramanjaneyulu

Centre for Sustainable Agriculture

How Technology fails us: Questions over Bt Bikenari Narma/NH-44 scandal

The Bt Bikeneri Narma/NH-44 scandal as brought few questions in front of us which needs to be answered before spending on any further research on GM crops.

  • How real is the indigenous Bt Cotton:
    • How real are the claims that the chimeric Bt gene used in Bikeneri Narma was originally developed by the ICAR?
    • Did they really developed it or it was only a false claim?
    •  if it is a false claim how come it was not detected during the regulatory testing and approval process? (read the biosafety reports http://legacy.cicr.org.in/biosafety_BN_NHH44.htm)
    • if it is a really indigenous bt cotton then why it was withdrawn?
  • Is contamination the only problem?: 
    • As the reports now claim, is it only the contamination that led to the withdrawl of this variety/hybrid?
    • if contamination is a problem what happend to the originally developed variety Bt BN-1 and hybrid Bt NH-44?
    • instead of withdrawl of these varieties/hybrids why cannot ICAR freshly multiply and supply the same varieties/hybrids?
    • if contamination has happened and there is no mechanism of reviving these varieties/hybrids the following two questions need to be answered
      • If contamination has happened and is inevitable, how come the two other events of Bt cotton (one by JK Seeds and another by Nath seeds) are still in market?  The argument that contamination in hybrids can be avoided as seed is freshly produced every year also do not stand as Bt NH-44 is a hybrid.
      • If contamination is inevitable then how ICAR and SAUs working on the GM crops are going to market their GM crop varieties/hybrids in future?
  • How technology fails us: In the whole debate on GM crops, one of the popular argument coming up is that desi GM crops by ICAR/SAUs will solve all the problems which are faced with the MNC Bt cotton, how true is that claim?  is it only an IPR problem are something more deeper? Can public sector ever develop a GM crop or atleast a hybrid?  Are we really understanding the politics of technology?
    • in crops like Cotton, Maize, vegetables where hybrids are popular the public sector share in the market is less than 1 % inspite of spending crores of rupees on research and having scores of institutions working on developing hybrids and hundreds of hybrids have been developed and released.
      • Why ICAR/SAUs could not market their hybrds in these crops?
      • Without solving the systemic problems the public sector is facing, how can they market any of the GM crops in pipeline even if they develop?
      • GM Cotton, tomato, Castor, Sorghum, paddy and several other crops are in pipeline for more than 10 years in several ICAR institutions and SAUs

2011: A Dark year for farmers in AP

The year 2011 was one of the darkest years for farmers.  Season, Technology and Policy all failed them.  This year would be recording the highest farmers suicides in the history after 2003-04.  The kind of negligence, lopsided policies by NDA at the centre, TDP at the state are repeating again.  Every political party is seen to be using the occasion to voo the voters for electoral gains, and for corporates every disaster is turned to be a big business.

  • in Andhra Pradesh for the first time large number of farmers have declared crop holiday in about 2 lakh acres in protest against the low MSPs and lack of procurement.
  • On average farmers suicides are 10/day in AP
  • Large land aquisition, land shift from agriculture, police firings on protesters against thermal power plants, petro corridors, mining…
  • Crop failed in more than 85 lakh acres (official estimations) across the state due to severe drought and power failures
  • 200 farmers died with electrical shocks and snake bites while going to field midnight to irrigate.  The irregular power and late night power led to this situation.
  • Cotton area has increased to 47 lakh acres a whooping 25% of the cultivated area more than forefolds increase in the last one decade.  this year about 34 lakh acres crop failed with an average yield of only 1 q/acre
  • pesticide poisoning cases again surfaced in several districts
  • for the first time a agriculturally important state had no agriculture minster and no vice chancellors for both the agriculture and horticulture universities
  • New draft legislation which will have long lasting impacts on farming were initiated and are pending before state and centre.  some of them include Seed Bill 2004, Biotechnology Regulatory Authority Bill, Pesticide Management Bill, FDI in Retail sector, Food Security Bill, Land Acquisition, Resettlement and Rehabilitation bill etc
  • Major scandals from Scientific organisations surfaced.  The Pigeon Pea Genome scandal and Bt Cotton Scandal from UAS Dharwar.

Wish things would change in the coming year.

 

Sticky: ఈ నిర్లక్ష్యానికి ‘విరామ’మివ్వండి -రామాంజనేయులు

వ్యవసాయాన్నే నమ్ముకున్న కోనసీమ రైతులు సాగుపైనే అలుగుతారని, సేద్యానికే సెలవు ప్రకటించేస్తారని కలలోనైనా ఊహించామా? పచ్చటి పంటలతో కళకళలాడాల్సిన ఖరీఫ్‌కు విరామం ప్రకటించేసి రాష్ట్రం ఉలిక్కిపడేలా చేశారు. ఇదేదో రాత్రికి రాత్రే పుట్టిన ఉద్యమం కాదు. ఈ నిరసన వెనుక అమ్ముడుపోక మగ్గిపోతున్న ధాన్యం నిల్వల్లా.. ప్రభుత్వ నిర్లక్ష్యం పేరుకుపోయి ఉంది. కష్టానికి ‘మద్దతు’ ఇవ్వని బూజుపట్టిన పాలకుల విధానాలున్నాయి. అందుకే, తాత్కాలికంగానైనా పంటకు సెలవు పెట్టి ప్రభుత్వాన్ని కదిలించాలనుకున్నారు రైతులు.

తూర్పుగోదావరి జిల్లాలోని అల్లవరం, ఉప్పలగుప్తం, పోలవరం, కాట్రేనికోనల్లో.. మొదలైన ఈ ఉద్యమం కొద్ది కొద్దిగానే అయినా పశ్చిమ గోదావరి, కృష్ణా, ఖమ్మం, వరంగల్ జిల్లాలకు విస్తరించింది. వ్యవసాయ సంక్షోభం మళ్లీ చర్చనీయాంశం అయ్యింది. రైతుల నిరసనకు కనీస మద్దతు ధర గిట్టుబాటు కాకపోవడమే కారణమా..? ఉపాధి హామీ పథకంతో కూలీల కొరత తలెత్తడమా..? ధాన్యాన్ని సకాలంలో కొనుగోలు చేయకపోవడమా..? మార్కెట్‌లో పలికే ధరకంటే పెట్టుబడులు భారీగా పెరిగిపోవడమా..? ఏమిటి కారణం..? ఈ సమస్యకు ప్రభుత్వం ఎలాంటి పరిష్కారాలు వెతకాలి..? రైతుల ఆగ్రహాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి..? ప్రముఖ వ్యవసాయరంగ నిపుణులు జి.వి. రామాంజనేయులు పంట విరామంపై చేసిన విశ్లేషణే ఈ వారం కవర్‌స్టోరీ.

ముదురుతున్న వ్యవసాయ సంక్షోభం మళ్లీ ‘పంట విరామం’ (క్రాప్ హాలిడే) రూపంలో బయటపడింది. ఈ ఖరీఫ్ సీజన్‌లో తూర్పుగోదావరి జిల్లాలో దాదాపు 90 వేల ఎకరాలలో వరి పంటకు సెలవు ప్రకటించడంతో అందరి దృష్టీ రైతు వైపు మళ్లింది.అల్లవరం, ఉప్పలగుప్తం, ఐ.పోలవరం, కాట్రేనికోన మండలాల్లో మొదలైన ‘ఉద్యమ’ ప్రభావం మరికొన్ని మండలాలకు, జిల్లాలకు కూడా విస్తరించింది.

ఈ విషయాన్ని మనం ఒక ప్రాంతానికి చెందిన తాత్కాలిక సమస్యగా చూడడం తప్పు. వ్యవసాయ సంక్షోభంలో భాగంగా దాన్ని చూడాలి మనం. అలా చూసి ఆ సంక్షోభానికి మూల కారణాలను అన్వేషిస్తేనే.. శాశ్వత పరిష్కారాన్ని కనుగొనగలం. ప్రభుత్వాలు అలా చేయకపోవడం వల్లే ఇలాంటి సమస్యలు మళ్లీ మళ్లీ ఉత్పన్నం అవుతున్నాయి. దీనికితోడు ప్రతి సమస్యను రాజకీయ ప్రయోజనాలకు వాడుకునేందుకు అన్ని రాజకీయ పార్టీలు ప్రయత్నించడం వల్ల.. సమస్య మరింత జటిలమవుతోంది. అందుకే పంట విరామం తలెత్త్తడానికి అసలు కారణాలను లోతుగా పరిశీలిద్దాం.

ఐదేళ్లలో ఐదురెట్లు
విత్తనాలు, ఎరువులు, పురుగు మందుల ధరలు గడిచిన అయిదేళ్లలో దాదాపు 500 శాతం పెరిగాయి. ఇంతకు ముందు రైతులు తమ సొంత వనరుల మీద ఆధారపడితే ఇప్పుడు బయట వనరుల మీద ఆధారపడాల్సి వస్తోంది. దాంతో సేద్యం ఖర్చులు తడిసి మోపెడవుతున్నాయి. కాని పెరిగిన పెట్టుబడులకు అనుగుణంగా ధరలు పెరగకపోవడంతో రైతులకు వచ్చే నికర ఆదాయం తగ్గిపోయింది. వ్యవసాయ సాగు కోసం దేశంలోనే అత్యధిక పెట్టుబడులను పెడుతున్నది గోదావరి జిల్లాల రైతులే.

ఉపాధి హామీపై అపనిందలు
జీవన వ్యయం పెరగడం, ఇతర ఉపాధి అవకాశాలు లభించడం, ఉపాధి హామీ పథకం రావడంతో కూలీ రేట్లు బాగా పెరిగాయి. నాట్లు, కలుపుతీత, కోత సమయాల్లో రోజుకి మూడు వందల రూపాయల కూలీ ఇస్తున్నారు. కూలీల కొరత వల్ల ఈ పరిస్థితి ఏర్పడిందా..? ఉపాధి హామీ పథకం రావడం వల్ల సమస్య ఉత్పన్నమవుతున్నదా..? అన్నది విశ్లేషించుకోవాలి. కూలీల సంఖ్యాపరంగా చూస్తే ఉపాధి హామీ ప్రభావం తక్కువేనని చెప్పాలి. తూర్పుగోదావరి జిల్లాలో ఉన్న మొత్తం కూలీల సంఖ్య 7.5 లక్షలు. అందులో ఉపాధి హామీ పథకం కింద పని దొరికిన వారు కేవలం 5.25 లక్షలు (3.28 లక్షల కుటుంబాలు). అంటే సగటున సంవత్సరంలో 37 రోజులు మాత్రమే ఉపాధి లభిస్తోంది ఏ కూలీకైనా.

ఈ పథకం కింద వాళ్లకు మరో 63 రోజులు లభించే అవకాశం ఉంది కాని అది జరగడం లేదు. ఏడాది మొత్తంలో ఆగస్టు నుండి ఫిబ్రవరి వరకే వ్యవసాయ పనులు ముమ్మరంగా ఉంటాయి. ఆ సమయంలో కూలీలకు దొరికే పని దినాలు 12 లక్షలు మాత్రమే. అంటే సగటున ప్రతి కూలీకి లభిస్తున్నది ‘ఒకటి లేదా రెండు పని దినాలు’ మాత్రమే. ఇది పెద్దగా ప్రభావితం చేసేది కాదు. అయితే ఇక్కడ ఒక విషయం చెప్పుకోవాలి.. ఉపాధి హామీతో కూలీలకు బేరమాడే శక్తి మాత్రం పెరిగింది. రైతుకు కూలీల మీద కోపం తెప్పిస్తున్నది కూడా ఇదే. విత్తనాలు, ఎరువులు, ప్రకృతి, రుణాలు, గిట్టుబాటు ధరలు ఇవేవీ రైతు చేతిలో లేవు. వాటి విషయంలో బాహ్యశక్తుల నిర్ణయం ప్రకారం నడుచుకోక తప్పదు. కూలీ ఒక్కడే అతనికి కనిపించే ప్రత్యక్ష శత్రువు. అందువల్లే కూలీల మీద, ఉపాధి హామీ పథకం మీద అంత అక్కసు వెళ్లగక్కుతున్నాడు.
ఈ ఏడాది ఖరీఫ్‌లో కోనసీమలో వరి నాటక పోవడం వలన కూలీలకు వచ్చిన నష్టమెంతో తెలుసా. ఎకరానికి 8 మంది కూలీలకు ఉపాధి కల్పించే చోట 90 వేల ఎకరాలలో నాట్లు పడకపోతే ఎన్ని కోట్ల పని దినాలు వాళ్లు నష్టపోయినట్టు?

78 శాతం కౌలు రైతులే
ఈ ప్రాంతంలో కౌలు రైతుల సంఖ్య ఎక్కువ. దాదాపు 78 శాతం మంది రైతులు వాళ్లే. అయినా కౌలు వ్యవహారమంతా మౌఖికమైనదే కాబట్టి.. కౌలు రైతులకు గుర్తింపు ఉండదు. భూమి మీద రుణాలన్నీ యజమానులే తీసుకుంటారు. దాంతో సాగు కోసం పెట్టుబడి పెట్టేందుకు కౌలు రైతులు అధిక వడ్డీకి రుణాలు తీసుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది. ఈ సమస్యకు తోడు కౌలు రేట్లు కూడా భారీగా పెరిగాయి.

గత సంవత్సరం ఎకరానికి 25 వేల రూపాయల నుంచి 30 వేల వరకూ కౌలు ధర పలికింది. దీనివల్ల కౌలు రైతులకి ఎక్కువ గిట్టుబాటు కావడం లేదు. ఈ ప్రాంతంలో రెండు మూడు తరాల నుండి వలసలు కూడా అందుకే పెరుగుతున్నాయి. భూముల యజమానులు ఇక్కడ ఉండి వ్యవసాయం చేయకపోయినా.. భూములపై వారి హక్కులు మాత్రం అలాగే ఉన్నాయి. ప్రభుత్వ రాయితీలు, సదుపాయాలు సైతం సాగు చేసే కౌలుదారులకు కాకుండా.. భూముల యజమానులకే దక్కుతున్నాయి. దీంతో అన్ని రకాల దెబ్బలు తగిలి కౌలు రైతులు విపరీతంగా నష్టపోతున్నారు.

పెరిగిన ఖర్చును పట్టించుకోకపోతే ఎలా?
«ధాన్యం ధరల విషయంలో రైతులను ఎక్కువగా మోసం చేస్తున్నది ప్రభుత్వమే. దేశంలో పండిన ధాన్యంలో దాదాపు మూడొంతుల ధాన్యాన్ని ప్రభుత్వమే కొని ప్రజా పంపిణీ వ్యవస్థ కోసం, ఇతర ప్రభుత్వ సంస్థల కోసం వినియోగిస్తోంది. ప్రభుత్వం ధరలు పెంచితేనే రైతులకు గిట్టుబాటు అవుతుంది. ధరలు పెంచడం వల్ల వినియోగదారులపై భారం పెరుగుతుందని వాదించడం పొరపాటు. ఉన్న వినియోగదారులలో మూడొంతులు గ్రామీణ ప్రాంతాల వారేనని గమనించాలి.

వారి ఆదాయం అంతా వ్యవసాయం మీద నేరుగానో, పరోక్షంగానో ఆధారపడింది. ఆదాయాలు పెరగకుండా గ్రామీణ వ్యవస్థ బాగుపడే అవకాశం లేదు. సరైన ప్రాతిపదికన ధరలను నిర్ణయించకపోవడం వల్లే గిట్టుబాటు కాక రైతులు దెబ్బతింటున్నారు. సాగు కోసం పెట్టే పూర్తి ఖర్చులను, రైతుల జీవన వ్యయాన్ని లెక్కలోకి తీసుకోకపోవడం వల్లనే గిట్టుబాటు ధరలను తక్కువగా నిర్ణయిస్తున్నారు. దీంతో ద్రవ్యోల్బణం పెరిగినప్పుడల్లా రైతుల మీద రెండింతల భారం పడుతోంది.

2004-05 సంవత్సరంలో క్వింటాలు ధాన్యం ఉత్పత్తికి 578 రూపాయల వ్యయం అయ్యేది. ఆ సమయంలో కేవలం మద్దతు ధర 560 రూపాయల ఉంది. అంటే ప్రతి క్వింటాలు ధాన్యం పండించడానికి 18 రూపాయలు నష్టం రైతే పెట్టుకోవాలి. 2011లో సాగు వ్యయం క్వింటాలుకు 1800 రూపాయలు అయింది. మద్దతు ధర 1080 రూపాయలకే పరిమితమైంది. అంటే 720 రూపాయలు నష్టం. మార్కెట్‌లో పెరుగుతున్న ఖర్చులను దృష్టిలో పెట్టుకోకుండా మద్దతు ధరను నిర్ణయించడం వల్లే ఈ దుస్థితి ఏర్పడింది.

ప్రభుత్వం మద్దతు ధరలు నిర్ణయించే విధానమే లోపభూయిష్టంగా మారింది. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం గత ఏడాది మద్దతు ధరను 1400 రూపాయలుగా ప్రతిపాదిస్తే, కేంద్ర ప్రభుత్వం రూ.1030 మాత్రమే ప్రకటించి చేతులు దులుపుకుంది. ఈ సంవత్సరం మన రాష్ట్రం రూ.2070 ప్రతిపాదిస్తే, కేంద్రం ఇచ్చింది రూ.1080. ప్రతిపాదించినదానికీ, ప్రకటించినదానికీ పొంతనే లేదు. దీనికి ఎవరు బాధ్యత వహించాలి..? పక్క రాష్ట్రాలలో రెండు వందల రూపాయల వరకు బోనస్ ప్రకటించారు. మన ప్రభుత్వం మాత్రం నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు ఉండిపోయింది. ఇంతకంటే దారుణం మరొకటి లేదు. అందుకే, ఈ రోజు పంట విరామం ఉద్యమస్థాయికి చేరుకుంది.

ధాన్యాన్ని నేరుగా ఎందుకు కొనదు?
దేశ వ్యాప్తంగా ధాన్యాన్ని మార్కెట్ యార్డుల ద్వారా, ప్రభుత్వ రంగ సంస్థల ద్వారా సేకరిస్తే మన రాష్ట్రంలో మాత్రం ధాన్యం సేకరణ పూర్తిగా మిల్లర్ల అధీనంలోనే జరుగుతోంది. ధాన్యం సేకరించేటప్పుడు నాణ్యత లేదంటూ ధరలు తగ్గిస్తున్నారు మిల్లర్ల యజమానులు. 25 పంటలకు మద్దతు ధరలు ప్రకటించినా, సేకరిస్తున్నది మాత్రం రెండు పంటలకే కావడం విడ్డూరం. ధాన్యం సేకరణ లెక్కల్ని చూస్తే మరిన్ని చీకటి కోణాలు ఆవిష్కృతమవుతాయి. 2009-10లో మిల్లర్ల ద్వారా 62.28 లక్షల టన్నుల ధాన్యాన్ని సేకరించగా, ప్రభుత్వ సంస్థల ద్వారా కేవలం రెండంటే రెండు లక్షల టన్నులను సేకరించడం ఎంత బాధాకరమైన విషయం.

అదే పంజాబ్‌లో అయితే.. మిల్లులు 4.74 లక్షలు టన్నులు సేకరిస్తే, ప్రభుత్వ సంస్థలు 88.01 లక్షల టన్నులు సేకరించాయి.

సేకరించిన ధాన్యాన్ని మర పట్టిన తర్వాత- ప్రతి క్వింటాలుకి 670 కిలోల బియ్యం, 607 కిలోల తవుడు, 6 కిలోల నూక, 25 కిలోల ఊక వస్తుంది. ఇవి మొత్తం అమ్మితే మిల్లర్లకు రూ.1371 చేతికొస్తుంది. మద్దతు ధర రూ.1030తోపాటు, రవాణా ఖర్చు రూ.60, మిల్లింగ్ ఖర్చు రూ.30, పన్నులు రూ.15 మొత్తం కలిపితే- 1235 రూపాయలు అవుతుంది. ఈ లెక్కన ప్రతి క్వింటాలుకి 136 రూపాయలు చొప్పున మిల్లర్లకు మిగులుతుంది. అయినా సరే మిల్లర్లు చాలాసార్లు రైతులకు కనీస మద్దతు ధరను కూడా చెల్లించడం లేదు. ఆఖరికి కష్టపడి పంట పండించిన రైతుల కంటే.. మిల్లర్లే లాభపడుతున్నారు. మిల్లర్లు సేకరించిన ధాన్యంలో 75 శాతం లెవీకి ఇవ్వాలి. మిగిలిన ధాన్యాన్ని ఎక్కడైనా, ఎంత ధరకైనా అమ్ముకోవచ్చు.

***

ఈ సమస్య కేవలం వారిది మాత్రమే కాదు. గోదావరి జిల్లాలకూ పరిమితం కాదు. రాష్ట్రవ్యాప్తంగా ఏదో ఒక రూపంలో వ్యవసాయ సంక్షోభ రూపంలో తలెత్తుతూనే ఉంది. ప్రకటించిన ‘పంట విరామం’ వేల ఎకరాల్లో ఉంటే, అప్రకటిత పంట విరామం మొత్తం సాగు విస్తీర్ణంలో ఏటా 12 శాతం వరకు ఉంటోంది. అంటే 24 లక్షల ఎకరాలు. ఇది అక్కడక్కడా ఎవరికి వారు చేయడం వల్ల మనకు ‘ఘనంగా’ తోచదు. కోనసీమలో రైతులు సంఘటితంగా చేయడం వల్లనే ఈ మాత్రం చర్చనీయాంశం అయింది.

ప్రభుత్వం ఏం చేయాలి..?
* వ్యవసాయంలో ఖర్చు తగ్గించుకునే పద్ధతులను ప్రోత్సహించాలి. పురుగుమందులు, ఎరువుల వాడకం తగ్గించుకుంటే, ఎకరానికి సుమారు అయిదు వేల రూపాయల వరకు మిగులుతుంది.
* కూలీల ఖర్చు పెరుగుతున్న మాట వాస్తవమే కాబట్టి ఎకరానికి కనీసం నలభై పనిదినాలు ఉపాధి హామీ పథకంతో సమానంగా సబ్సిడీ ఇవ్వాలి. అంటే కూలీకి రైతు చెల్లించే రెండొందలో, మూడొందలో దినసరి కూలి నుంచి ప్రభుత్వం ఆ కూలీకి పని కల్పించేటపుడు ఇచ్చే రోజువారీ వేతనం రూ.125ను రైతుకు సబ్సిడీగా ఇవ్వాలి.
ఉపాధి హామీ పథకాన్ని వ్యవసాయానికి అనుసంధానం చేయటం వల్ల కొన్ని సమస్యలు ఉత్పన్నమయ్యే అవకాశాలున్నాయి. అందులో ఒకటి.. ఉపాధి హామీ పథకం కూలీలకు హక్కు రూపంలో లభించినది. వ్యవసాయానికి అనుసంధానం చేయడం వల్ల అది రైతుల హక్కుగా మారుతుంది. రైతులకు కావాల్సినపుడు పనులు ఇస్తారు. లేదంటే పనులు దొరకవు. ఇది ఉపాధి హామీ పథకం స్ఫూర్తిని దెబ్బ తీస్తుంది. అయితే, రైతులకు అందించే కూలీల సబ్సిడీ ఉపాధి హామీ పని దినాలకు అదనంగా ఇవ్వటం వల్ల.. అటు రైతులకు, ఇటు కూలీలకు కూడా మేలు జరుగుతుంది.

* వ్యవసాయ పనులకు కూలీలు దొరకడం లేదని పెద్ద పెద్ద యంత్రాలు ప్రవేశపెట్టే ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. అలాంటి ఒక కేంద్రానికి 75 లక్షల రూపాయలు ఖర్చు అయితే, 30 లక్షల రూపాయల వరకు సబ్సిడీ ఇస్తామని ప్రభుత్వం ఇప్పటికే ప్రకటించింది. దీంతో సమస్య తీరకపోగా ఇంకా ఎక్కువయ్యే అవకాశం ఉందని ప్రభుత్వం గుర్తించాలి.
* యంత్రాలను విరివిగా ఉపయోగించడం వల్ల పంజాబ్‌లాంటి రాష్ట్రంలో రైతులు ఎదుర్కొంటున్న పర్యావరణ సమస్యలను తెలుసుకోవడం మంచిది. అయితే, యంత్ర ఉపయోగం పెరగడం కూడా అవసరమే. గ్రామస్థాయిలో ఉపయోగించుకోగల యంత్రాలను కూలీల సంఘాలకు, రైతు సంఘాలకు ఇస్తే సమస్య కొంతవరకు తీరుతుంది.
* కౌలు రైతులకు రుణాలు హామీగానే మిగిలిపోయాయి. గుర్తింపు కార్డులు ఇస్తామన్నారు. కాని ఇంతవరకు ఎన్ని ఇచ్చారో తెలియదు. రుణాలు కూడా కొందరికే అందాయి. కౌలు మీద పరిమితి విధించకుండా ఈ సమస్యకు పరిష్కారం దొరకదు.
* ధరలను నిర్ణయించే విధానంలో సమూలంగా మార్పులు చేయాలి. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం మద్దతు ధరలు ప్రతిపాదించినప్పుడు పూర్తి పెట్టుబడులను లెక్కలోకి తీసుకోవాలి. దాని ఆధారంగా రైతుకు దక్కాల్సిన లాభాన్ని కూడా పరిగణనలోకి (స్వామినాథన్ కమిషన్ సిఫారసు మేరకు పెట్టుబడి ఖర్చు + యాభై శాతం) తీసుకోవాలి. అయితే, పెట్టుబడి తక్కువ ఉండే పంటల రైతులు నష్టపోయే పరిస్థితి వచ్చి ఎక్కువ పెట్టుబడులు పెట్టే పరిస్థితికి రావచ్చు. అందువల్ల పెట్టుబడి ఖర్చులతోపాటు, జీవన వ్యయాన్ని కూడా దృష్టిలో పెట్టుకుని ధరలు నిర్ణయించాలి. ఒకవేళ కేంద్రం ప్రకటించిన ధర రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నిర్ణయించిన ధర కంటే తక్కువగా ఉంటే రాష్ట్ర ప్రభుత్వమే ఈ వ్యత్యాసాన్ని రైతులకి నేరుగా అందించాలి.

* ఇంతకు ముందు రాష్ట్ర ప్రభుత్వం కొన్నిసార్లు మహిళా సంఘాల ద్వారా ధాన్యాన్ని సేకరించింది. అయితే సేకరించిన ధాన్యం నిల్వ చేసేందుకు వారికి కనీస వసతులు కల్పించలేక పోయింది ప్రభుత్వం. చెల్లింపులలో కూడా జాప్యం చేసింది. ఇప్పటికైనా ప్రభుత్వం లోపాలను సవరించుకుని మళ్లీ ఈ కార్యక్రమం ప్రారంభిస్తే ప్రయోజనం ఉంటుంది.

* చివరగా.. వ్యవసాయాభివృద్ధిని రైతుల ఆదాయంలో వచ్చే అభివృద్ధిగా ప్రభుత్వం చూడకుండా, ప్రభుత్వం దానికి బాధ్యత వహించకుండా ఉన్నంత కాలం ఈ సమస్యకు పరిష్కారం లేదు. ఏదో ఒక రూపంలో ఇది మళ్లీ మళ్లీ బయటపడుతూనే ఉంటుంది. రైతులకు ఆదాయ భద్రత కల్పించే దిశలో ప్రభుత్వం చర్యలు చేపట్టాలి. రాష్ట్రస్థాయిలో, కేంద్ర స్థాయిలో కూడా రైతుల సంక్షేమం కోసం ‘ఆదాయ కమిషన్’ను ఏర్పాటు చేయాలి. వ్యవసాయ సాగు కోసం పెట్టే పెట్టుబడి, ప్రభుత్వ సబ్సిడీలు, పంటల ఉత్పత్తికి దక్కే ధరలు, పెరుగుతున్న జీవన వ్యయం – ఈ నాలుగింటి ఆధారంగా కమిషన్ ప్రతి అయిదేళ్లకు ఒకసారి లెక్కలు తీయాలి. దేని ధర ఎంత ఉండాలో నిర్ణయించాలి.

* ఆదాయ భద్రతను చట్టపరమైన హక్కుగా రైతులకు ఇవ్వనంత కాలం..ధాన్యానికి మద్దతు ధర పెంచినా లాభం లేదు. ఇక్కడో రెండు మూడు వందలు పెంచినా రైతుకు అవసరమయ్యే విత్తనాలు, ఎరువుల వంటి వాటి ధరలు కూడా అదే సమయంలో పెంచుకుంటూ పోతే రైతుకు వచ్చే లాభం ఏముంటుంది..? వీటన్నిటితో పాటు గత అయిదు సంవత్సరాలుగా పెండింగ్‌లో ఉన్న ‘సామాజిక భద్రత బిల్లు’ను కూడా వెంటనే ఆమోదించాలి. ఈ పనులన్నీ చేస్తేనే వ్యవసాయ సంక్షోభం తగ్గుముఖం పడుతుంది. పంట విరామం లాంటి నిస్పృహ చర్యలకు రైతులు పాల్పడాల్సిన అవసరం రాకుండా ఉంటుంది.

మేమూ ఊహించలేదు
పంట విరామ ఉద్యమం ఈ స్థాయికి చేరుతుందని మేము మొదట ఊహించలేదు. నాలుగైదు గ్రామాల్లో పెద్ద రైతులు మాత్రమే సాగు నిలిపేస్తారనుకున్నాం. వ్యవసాయ నష్టాల గురించి రైతులంతా రెండు మూడేళ్ల నుంచి మధనపడుతున్నారు. పరిష్కారం కోసం ఎన్నో ప్రయత్నాలు కూడా చేశారు. రెండు మూడేళ్లుగా వరదల వల్ల సార్వా (ఖరీఫ్) సీజన్‌లో తీవ్రమైన నష్టాలు వచ్చాయి. ధాన్యం తడిసిపోయి, అమ్ముడుపోక నష్టాలు మూటగట్టుకున్నారు రైతులు. గత రబీ సీజన్‌లో నాట్లు ఆలస్యమైనా దిగుబడి బాగానే వచ్చింది. అయినా ఏం లాభం? పండిన ధాన్యంఅమ్ముడుపోలేదు.

బాగున్న ధాన్యం బస్తా ధర కేవలం రూ.450-550 మధ్య పలికింది. ఇక, తడిసిన ధాన్యాన్ని కొనే దిక్కే లేదు. ఈ ప్రాంతంలో ధాన్యాన్ని అధికంగా కొనుగోలు చేసేది మిల్లర్లు, కమీషన్ వ్యాపారులే. ఈ మధ్య గోడౌన్లు ఖాళీ లేకపోవడంతో మిల్లర్లు కూడా ధాన్యం కొనుగోళ్లు ఆపేశారు. ప్రతి రైతు ఇంట్లో అమ్ముడుపోని ధాన్యం నిల్వలే కనిపిస్తున్నాయి. దాంతో ఉన్న ధాన్యాన్ని అమ్ముకుంటే చాలు.. మళ్లీ కొత్త పంట ఎందుకు వెయ్యాలి..? అన్నారంతా. ఇటీవల ప్రభుత్వం నిర్వహించిన రైతు చైతన్య యాత్రల్లో కూడా ధాన్యం కొనుగోళ్లపై అధికారులను నిలదీశాం. కొన్నిచోట్ల నిర్బంధించాం. ప్రజాప్రతినిధుల చుట్టూ తిరిగి బోలెడు విన్నపాలు ఇచ్చాం.

హామీలతో అందరూ కాలక్షేపం చేశారు కానీ రైతుకు మాత్రం ఊరట చేకూర్చలేదు. చివరికి జూన్ మొదటి వారంలో మా చుట్టుపక్కల నాలుగైదు గ్రామాల రైతులంతా కలిసి సమావేశమయ్యాం. సార్వా (ఖరీఫ్) సాగు చేయకూడదని గట్టిగా తీర్మానించుకున్నాం. రైతులంతా కలిసి రాకున్నా.. కనీసం పెద్ద రైతుల వరకైనా ముందుకొస్తారనుకున్నాం. ఇదే విషయాన్ని మిగతా మండలాల్లోనూ చెబితే.. అంతా సరేనన్నారు. మహా అయితే నాలుగైదు గ్రామాల్లో ఓ యాభై శాతం రైతులు పంటవిరామం ప్రకటిస్తారనుకున్నాం. కానీ, మా అంచనాలు తలకిందులయ్యాయి. పల్లెల్లో రైతులంతా నడుంబిగించారు. లక్ష ఎకరాల్లో నాట్లు నిలిచిపోయాయి. ఇప్పుడైనా ప్రభుత్వం కళ్లు తెరవాలి.
– యాళ్ల బ్రహ్మానందం, రైతు ఉద్యమ నేత
http://www.andhrajyothi-sunday.com/AJweeklyshow.asp?qry=2011/sep/18/coverstory&more=2011/sep/18/sundaymain
……………………………………………
జీ. వీ. రామాంజనేయులు
రచయిత సెల్ : 90006 99702
ramoo.csa@gmail.com
ఫోటోలు : విజయకుమార్

MONSANTO, QUIT INDIA! NO TO CORPORATE CONTROL OF INDIAN AGRICULTURE!

Monsanto Quit India
Call for a Nation-wide DAY OF ACTION on Aug. 9, 2011 (Quit India Day)
& KISAN SWARAJ WEEK, Aug. 9TH to Aug. 15TH 2011

“No food shall be grown, that we do not own” – that is the reported objective of Monsanto, the multi-national seed and agro-chemical company notorious for suing and jailing farmers for the “crime” of reusing seeds they purchased from the company! If you are shocked by Monsanto’s aim of controlling the entire world’s food production system, what is more mind-boggling is how much progress it has already made towards its goal. Monsanto is today the world’s largest seed company, already controlling 23% of the proprietary seed market. The annual profit of this single company is Rs. 22,500 crores, more than the GDP of 48 countries! Known for its unscrupulous practices, it is now re-writing the laws and manipulating politicians and officials in the developing world to push its GM (genetic modification) technology, herbicides and proprietary hybrids. Recently, gross violations were exposed in its field trials of GM maize in Karnataka showing the impunity with which the company defies biosafety concerns.

If we as a nation want to protect our food sovereignty, if we want to retain control on what we grow and what we eat, this is the time for us to act decisively. This is a call to all like-minded organizations, alliances and individuals to come together for simultaneous actions on Aug. 9th, 2011 across the country with the outcry “Monsanto Quit India!”, and other actions observing Aug 9th-15th as Kisan Swaraj Week – sending a strong signal nationwide that citizens will not tolerate corporate domination of our food systems and agriculture.

The question of who controls our agriculture – our crores of farmers or a few big corporations – has deep ramifications for the whole society. We all have a big stake in whether unsafe genetically modified foods will be thrust on us, whether unsafe agri-chemicals would further damage our water, soil and health, whether 10 crore farmer families will lose their livelihoods, whether our rural and urban areas will be sustainable and whether we would have safe, diverse and nutritious food to eat. This Day of Action aims to strengthen the broader struggle against corporate domination of agriculture by focusing on its most potent symbol. More information including a leaflet can be accessed from the links under “Resources” below.

How you can participate in the August 9th nationwide Day of Action & Kisan Swaraj Week (Aug. 9th to 15th)

You can either participate in an event being organized in your area, or organize an event yourself. If you plan to organize an event on behalf of your organization or jointly with ASHA (Alliance for Sustainable and Holistic Agriculture), please contact Kavitha Kuruganti, Kiran Vissa or Rajesh Krishnan. The contact information including coordinators of various states is given below.

Here are some suggestions for what to organize:
· Demonstration at a Monsanto/Mahyco centre
· Padayatra to create awareness amongst farmers and consumers
· Protest against your government if it is partnering with Monsanto using public funds
· Seed Diversity Festival or a Traditional Foods festival
· Demonstration against field trials of GM crops in your state
· Film screening or awareness event about corporatization of our food system
· Bonfire of Monsanto seeds
· Seed Exchange among farmers & felicitation of Seed breeders
· TV or radio programs, press conference
· Release of local language material on Monsanto and its crimes
· Workshop/Round-table on how to stop corporate control of agriculture

You can also take part in a nation-wide post-card campaign in the lead-up to August 9th with a simple message to Monsanto: “Monsanto: We do not need or want your hazardous & unsustainable technologies in agriculture; we will not allow you to control our agriculture and seed resources; we refuse to have your poison served to us. MONSANTO, QUIT INDIA!” Post cards with this message can be sent to: Monsanto India Limited, Ahura Centre, 5th Floor, 96, Mahakali Caves Road, Andheri (East), Mumbai 400 093. Phone: 022-28246450/67029851; Fax: 022-28244707.

If you have better ideas, do share with us and we will propagate them!

– Alliance for Sustainable and Holistic Agriculture (ASHA)

Alliance for Sustainable and Holistic Agriculture (ASHA) is an all-India network of about 400 organizations of farmers, agricultural workers, consumers, social activists and academics, working to promote ecologically sustainable agriculture and secure livelihoods for farmers, and stop corporate domination of our agriculture and food system. ASHA organized the nation-wide Kisan Swaraj Yatra from Sabarmati to Raj Ghat in Oct-Dec 2010 for “Food, Farmers, Freedom”.
Website: http://www.kisanswaraj.in/

Resources and Links:
(1) Leaflet for Monsanto Quit India events
http://www.kisanswaraj.in/wp-content/uploads/leaflet-monsanto-quit-india.doc
(2) Report on “Monsanto-izing Indian Agriculture”
http://www.kisanswaraj.in/wp-content/uploads/Monsanto-ising-indian-agri.pdf
(3) Monsanto: Corporate Manipulation and Deception
http://www.naturalnews.com/z029325_Monsanto_deception.html
(4) Gross violations in GM field trials in Karnataka
http://www.prokerala.com/news/articles/a232125.html
Videos:
(1) Poison on the Platter (Mahesh Bhatt): http://www.youtube.com/watch?v=Z8q5TZTFgIM
(2) Poison on the Platter (Hindi): http://www.youtube.com/watch?v=9Qk9leT5kzY
(3) World according to Monsanto: http://www.youtube.com/watch?v=YH4OwBYDQe8
(4) Future of Food: http://www.youtube.com/watch?v=EnD-DiDRIJA

Contacts:
Overall coordination:
Kavitha Kuruganti: kavitha_kuruganti@yahoo.com, 09393001550
Kiran Vissa: kiranvissa@gmail.com, 09701705743
Rajesh Krishnan; rajesh.krishnan@greenpeace.org, 098456-50032

Andhra Pradesh: Kiran Vissa (ASHA); kiranvissa@gmail.com, 097017-05743
Bihar: Pankaj Bhushan (GM Free Bihar Movement); mail.tarafoundation@gmail.com, 094729-99999
Delhi: Rajesh Krishnan (Greenpeace); rajesh.krishnan@greenpeace.org, 098456-50032
Karnataka: Kodihalli Chandrasekhar (Karnataka Rajya Raita Sangha); kodihallikrrs@gmail.com, 098442-93908
Kerala: Sridhar Radhakrishnan (Coalition for a GM-Free India); toxicreporter@gmail.com, 099953-58205
Madhya Pradesh: Nilesh Desai (Beej Swaraj Abhiyan), ndesai52@gmail.com, 094253-29222
Maharashtra: Aarti Pakharaj (Hamara Beej Abhiyan, Maharashtra), 094224 60587; Tejal V. (GM-Free Maharashtra), tejal.roots@gmail.com, 098337-07598
Orissa: Debjeet Sarangi (UNCAGE), livingfarms@gmail.com, 099385-82616; Saroj Mohanty (Paschim Odisha Krushak Sanghatan), 097771-54149
Punjab: Umendra Dutt (Alliance for Safe & GM-Free Food, Punjab), umendradutt@gmail.com, 098726-82161
Tamil Nadu: Ram (Safe Food Alliance), buddha.ram@gmail.com, 094449-57781; Kannaiyan (South Indian Coordination Committee of Farmers’ Movements), 094449-89543
Uttar Pradesh: Rakesh Tikait & Dharmendra Malik (Bharatiya Kisan Union), 092196-91168

Sticky: Living Queues: Price farmers are paying for our self sufficiency

In Andhra Pradesh crop season used to start with Eruvaka….as it is called, farmers used to celebrate the onset of crop season and prepare their land. Days have changed. Monsoon don’t set as usual so…it starts with praying for a raingod… marrying frogs…carrying water to god…etc…in today’s world frogs are more dependable than the Meteorological department.


Then, by April end the farmers have to stand in queues for the seed of cotton, groundnut or paddy. the queues would be longer…in Ananthapur the queues for Groundnut seed would 4-5 km long and farmers have to stand for 2-3 days the queues. In nights…some leave chappals, bricks to mark their seat…government never told them that they can as well reuse the seed as groundnut is highly self pollinated crop and flowers do not even open leaving no chance for contamination…the state seed corporation and department of agriculture which were paid to serve the farmers needs now buy seed from the market and distribute.


with Bt cotton coming in Queues grew longer and spread to other districts as well. This year we could see such queues in all parts of the states. The seed prices are increasing but no seed is available.

In the meantime the queues for agriculture credit begins. The farmers have to stand in Queues for crop loans (if they own a land) or before private money lender.

The long standing in these queues do not fetch them any loan but only a paper that the loan is bookadjusted…in Andhra Pradesh more than 82 % of the farmers have atleast a unpaid loan of Rs. 25,000.

Then comes the fertiliser queues. Scientists and Governments have made farmers intoxicated for fertilisers. We are all told that we cannot grow crops with fertilisers…the fetiliser use is increasing and the production of fertilisers is not able to meet the growing demand. The government gives fetiliser subsidies which is also increasing the fertiliser cues. in 2009 it reached 1.20 lakh crores which is 15 % in Indian Budget 2 % more than Defence Budget. between 2004 and 2009 the fertiliser subsidy increased by more than 650 %


If every thing goes well farmers have to again stand in queues for selling their produce. many times they may have to sleep in the market yards to sell their produce. last few years there is no increase in the prices and procurement has also stopped.

After all these what they get would be less than what they spend.
This is the price are paying for ‘our’ self suffiency….farmers lost their self sufficiency…after 64 years of independence is this what we want?
Is this the Swaraj? when do we get Kisan Swaraj?