Draft of National PPP Policy 2011 Promulgated by Ministry of Finance for your comments

Draft of National PPP Policy 2011 Promulgated by Ministry of Finance

On 27 September 2011, the Ministry of Finance has promulgated “Draft of PPP Policy 2011” and solicited views / suggestions from all stakeholders by 15 October, 2011. The Min Of Finance circular can be perused on Link below:

 http://pppinindia.com/draftpolicy.php

 The National draft PPP Policy 2011  can also be downloaded (PDF) from Link :

 http://pppinindia.com/pdf/draftnationalppppolicy.pdf

Since huge amount of ‘Public Assets’ are used by the Centre and State Governments for contracting PPP Projects… It is but natural that People act as Watchdogs to ensure accountability in the expenditure of PPP projects V/s benefits accrued to society at large.

Therefore while signing contracts the Centre & State Governments must ensure that the PROJECT comes within the perview of RTI Act 2005.

PPP Projects Viz RTI Act 2005

 

During RTI Convention 2010, it was opined that ‘Public Private Partnerships’ (PPP) projects ought to be under RTI Act 2005.

In this context on 04 January 2011, Shri Satyananda Mishra the Hon’ble CIC had written a letter to Shri Montek Singh Ahluwalia, Deputy Chairman of the Planning Commission.

The said CIC letter was responded by Shri Montek Singh Ahluwalia on 14 March 2011.

Both these letters can be read on CIC website on following links

http://cic.gov.in/IMP-Letters/Letter-To-DyChairman-on-PPP.pdf

http://cic.gov.in/IMP-Letters/Reply-From-DC-14032011.pdf

Courtesy: Rakesh Dubbudu

రైతన్నకు బొంద చూపిన ‘కందా’!

http://sakshi.com/main/WeeklyDetails.aspx?Newsid=27819&Categoryid=1&subcatid=18

ఆరేడేళ్లకు ముందు రోజుల్లో వ్యవసాయం నిజంగా దండగే అన్న అప్పటి నికృష్ట రాజకీయాన్ని, క్షుద్రపరిభాషను అధిగమించాలని రైతులు అనుకుంటుండగా, మరచిపోయిన రోజులు మళ్లీ వారి జీవితాల్లో పునరావృతం అవుతున్నాయి. ఆ తరువాత వరప్రసాదంలా సంభవించిన వైఎస్ రాజశేఖరరెడ్డి రైతు రాజ్యంలో వ్యవసాయం దండగ కానే కాదు పండగే అని రైతులు నమ్మిన రోజులు ఇంత త్వరగా ఆ ప్రజానాయకుని నిష్ర్కమణతో ముగిసిపోయాయా? ఇది నిజమేనా? అని రైతన్న కలవరపడుతున్నాడు.

ప్రమాదపు అంచుల నుండి తమను రక్షిం చమని, నష్టాల కష్టాలలో ఉన్న తమను ఆదు కోమని రైతులు సుమారు నాలుగైదు నెలల క్రితమే మొరపెట్టుకున్నా ప్రభుత్వం స్పందిం చలేదు. ఫలితంగా కోనసీమలో లక్ష హెక్టార్లకు పైగా పంట సెలవు ప్రకటించిన రైతులు మూడు నుండి నాలుగు లక్షల మెట్రిక్ టన్నుల ధాన్యాన్ని ఈ సంవత్సరం కేవలం మొదటి పంట సీజన్‌లోనే కోల్పోయే పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. ధాన్యం ఉత్పత్తిలో ఏ మాత్రం తగ్గుదల ఉండదని, ఇంకా పెరుగుతుందని చెప్పే ప్రభుత్వ మొండి వైఖరిని చూసి రాష్ట్రంలోని సగటు మానవుడు విస్తుపోతున్నాడు. ప్రభుత్వం ఏర్పరచిన మోహన్‌కందా కమిటీ సమస్య పరిష్కార దిశగా నివేదిక రూపొందిస్తుందనుకొన్న కోనసీమ రైతులకు నిరాశే మిగిలింది. ధాన్యానికి కనీస మద్దతు ధర అందక తమ దారిద్య్రానికి కారణం ఎవరో తెలిసినా వినే నాథుడు లేక, అప్పుల ఊబిలో నానాటికీ కూరుకుపోతూ దిక్కుతోచని స్థితిలో రైతన్న పంట సెలవు ప్రకటించాడు. కష్టం చేయకుండా మిన్నకుండిపోవటం తమ నైజానికి విరుద్ధమైనా పంట సాగుచేస్తే, ఆత్మహత్య చేసుకోవాల్సిన పరిస్థితి దాపురిస్తుందేమోనన్న భీతి చెంది పంట సాగుకు సెలవు ప్రకటించిన రైతులకు ఈ కమిటీ నియామకం చిమ్మచీకటిలో ఒక చిరుదీపంలా కనిపిం చింది. అయితే కమిటీ సిఫార్సులు వెలుగులోకి వచ్చిన మరుక్షణం రైతులు హతాశులయ్యారు. దళారులు తమకు దక్కవలసిన ఫలాలను తన్నుకొనిపోతుంటే, ప్రభుత్వం చేష్టలుడిగి అలసత్వాన్ని ప్రదర్శిస్తుంటే కమిటీ నివేదిక రైతులకు ఊరట ఇస్తుందన్న ఆశ అడియాసగా మిగిలిపోయింది. కష్టాలు కడతేరతాయనుకున్న రైతన్నల ఆశాభావాన్ని నిర్దయగా నీరుగార్చిన నిరుపయోగమైన నివేదికగా తేలిపోయింది.

కందా కమిటీ అన్ని ముఖ్యమైన సమస్యల విషయంలో మౌనం వహించిందని, లేదా సమస్యకు తగిన సిఫార్సులను ఇవ్వటంలో ఘోరంగా విఫలమైందని రైతులు భావిస్తున్నారు. ఆరేడేళ్లకు ముందు రోజుల్లో వ్యవసాయం నిజంగా దండగే అన్న అప్పటి నికృష్ట రాజకీయాన్ని, క్షుద్ర పరిభాషను అధిగమించాలని రైతులు అనుకుంటుండగా, మరచిపోయిన రోజులు మళ్లీ వారి జీవితాల్లో పునరావృతం అవుతున్నాయి. ఆ తరువాత వర ప్రసాదంలా సంభవించిన వైఎస్ రాజశేఖరరెడ్డి రైతు రాజ్యంలో వ్యవసాయం దండగ కానే కాదు పండగే అని రైతులు నమ్మిన రోజులు ఇంత త్వరగా ఆ ప్రజా నాయకుని నిష్ర్కమణతో ముగిసిపోయాయా? ఇది నిజమేనా? అని రైతన్న కలవరపడుతున్నాడు.

కందా కమిటీ నివేదికకు రైతుల నుంచి ఇంతకూ ఇటువంటి ప్రతిస్పందన ఎందుకు వస్తున్నదో ఇప్పుడు చూద్దాం. మద్దతు ధర, గిట్టుబాటు ధరలపై నిర్ణయాలతో రైతు సమస్యలు తీరవని, నిజమైన లాభాలు ఖర్చు తగ్గించుకోవ టంలోనే ఉన్నాయని కమిటీ అభిప్రాయపడినట్లు తెలుస్తున్నది. ఇందుకోసం కమిటీ కొన్ని ఉచిత సలహాలు రైతులకు అందించింది. రైతులు పంటమార్పిడి చేయాలని, రసాయన ఎరువుల వాడకం తగ్గించాలని, యాంత్రీకరణతో వ్యవ సాయ కూలీలకయ్యే ఖర్చు మీద పట్టుసాధించుకోవచ్చునని కమిటీ అభిప్రా యపడింది. కేవలం మద్దతు ధరపై నెలకొని ఉన్న సందిగ్ధ పరిస్థితిని సమీక్ష చేసేందుకు కమిటీ పరిమితమైనట్లు కనిపిస్తున్నది.

ఇది రాష్ట్ర ప్రభుత్వ పరిధి లోని అంశం కాదని అయినా రాష్ట్ర ప్రభుత్వం 200 రూపాయల మేర పెంపుద లకు కేంద్ర ప్రభుత్వానికి ప్రతిపాదనలను పంపించిందని, భారత ప్రభుత్వం దీనికి పాక్షికంగా ప్రతిస్పందిస్తూ ఖరీఫ్ 2011 నుంచి క్వింటాలు ఒక్కింటికి 80 రూపాయలు పెంచిందని సెలవిచ్చింది. రాష్ర్ట ప్రభుత్వం తమ వైఖరి ప్రక టిస్తూ ఎక్కువ బోనస్ ప్రకటించాలని ప్రధానమంత్రిని లేఖ ద్వారా అర్ధించి నట్లు చెప్పుకొచ్చింది. ఇతర రాష్ట్రాలలో అనుసరిస్తున్న పద్ధతిలో ప్రభుత్వ సం స్థల ద్వారా కొనుగోళ్లు చేయిస్తే కనీస మద్దతు ధర లభించే అవకాశాలున్నాయని రైతులు ఆకాంక్షిస్తుంటే, కమిటీ మాత్రం కొనుగోళ్ల ఆచరణ ప్రణాళిక తయారు చేసుకోవాలని, ప్రభుత్వ సివిల్ సప్లైస్, మార్కెటింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్‌ల మధ్య కొనుగోళ్లు జరిగే సమయంలో సహకార లోపం లేకుండా చూసుకోవాలని ప్రభు త్వానికి సలహాలిచ్చినట్లు తెలిసింది. దీంతో దళారులు రైతులను దోచుకునే పరిస్థితులుండవని కమిటీ చెప్పుకొచ్చింది కానీ, దోచుకునే దళారులపై ప్రభు త్వం కన్నెర్ర చేయాలని, మద్దతు ధరకన్నా రైతులకు తక్కువ వెల చెల్లించే వారిపై కఠిన చర్యలుండాలని కమిటీ చెప్పలేకపోవటం శోచనీయం.

పంట రుణాలు, గ్రామీణ ఉపాధి పథకాల అమలు తీరులో మార్పుపై రైతులు కోరిన మరొక రెండు న్యాయమైన కోరికలకు కందా కమిటీ కాని ప్రభు త్వం కాని స్పందించిన తీరు అనుచితంగా ఉంది. వరి సాగు కోసం అందించే రుణ మొత్తాన్ని ఎకరాకు రూ.17,500 నుంచి రూ.25,000 రూపాయలకు పెంచాలనే సిఫార్సుకు… ఇది తమ పరిధికి చెందిన అంశాలలోకి రానందున నాబార్డ్‌తో సంప్ర దింపులు జరుపుతామని రాష్ట్ర ప్రభుత్వం చెప్పుకొచ్చింది. గ్రామీణ ఉపాధి పథకాన్ని కూలి ఖర్చులు భరించలేక నష్టాల్లో కూరుకుపోయిన చిన్న, సన్నకారు రైతులు… వ్యవసాయ పనులతో దాని అనుసంధానం కోసం కోరితే ప్రతిస్పందన శూన్యం.

ఈ పథకం కింద గ్రామీణ ఫ్రాంతాల్లో మాత్రమే పనులు చేయించకుండా దుర్వినియోగం చేస్తున్నారని విరివిగా ఆరోపణలు విని పిస్తున్నా, పట్టించుకోని ప్రభుత్వ వైఖరిని కందా కమిటీ పెడచెవిన పెట్టడం దారుణం. ఈ పథకాన్ని కొన్ని ముఖ్యమైన గ్రామీణ కమ్యూనిటీ పనులతో పాటు రైతుల వ్యవసాయ పనులకు అనుసంధాన పరచగలిగితే పథకంలోని అవినీతి పూర్తిగా దూరమవటమేకాక రైతుకు నిజమైన ఊరట కలుగుతుంది. వ్యవసాయ వ్యయభారం తగ్గుతుంది. ఉత్పాదకత పెరుగుతుంది. రైతుకు తద్వారా తన మీద తనకు నమ్మకం పెరుగుతుంది. ముఖ్యంగా పంట సెలవు ప్రకటించే దుస్థితి నుంచి దూరమయ్యే అవకాశం ఏర్పడుతుంది.

సాగునీటి, మురుగునీటి కాల్వల మరమ్మతులు ప్రభుత్వం వెంటనే చేపట్టాలని, వాటి ఆధునీకరణ కూడా అంచెలంచెలుగా చేపట్టాలని కమిటీ అభి ప్రాయపడింది. గోదావరి డెల్టా ప్రాంతంలో ఈ మరమ్మతులకు వందల కోట్ల నిధులు అవసరం కాగా, కేవలం 20 కోట్ల రూపాయల నిధులు మాత్రమే ప్రభుత్వం నిర్దేశించటం నిజమైతే అంతకన్నా హాస్యాస్పదం మరొకటి ఉండదు. కందా కమిటీ ప్రభుత్వానికి పైసా ఖర్చు కూడా లేకుండా ఉండే అనేక సిఫార్సు లను తన నివేదికలో పొందుపరచింది. భారత ప్రభుత్వం కనీస మద్దతు ధర, ఎగుమతి విధానాలను ముందుగానే వెలువరించాలని కమిటీ సిఫార్సు చేసింది.

రాష్ట్రంలో ధాన్యం నిల్వ సామర్థ్యాన్ని పెంచాలన్న కమిటీ సూచనకు, 25 లక్షల మెట్రిక్ టన్నుల సామర్థ్యంగల గిడ్డంగులు, లక్ష మెట్రిక్ టన్నుల సామర్థ్యంగల కవర్ అండ్ ప్లింత్ నిర్మాణాలను చేపట్టే విధంగా రాష్ర్ట ప్రభుత్వం చర్యలు తీసుకుంటున్నదని ప్రకటించారు. ఈ నిర్మాణాలు సత్వరమే చేపట్టినా కనీసం రూ.150-200 కోట్లు. అయితే ఒక్క పైసా ఊసు కూడా లేకుండా ఈ నిర్మాణాలను చేపడతామని చెప్పడం ఒకింత అందరినీ సంభ్రమాశ్చర్యాలలో ముంచెత్తింది.
ఇంకొక ముఖ్యమైన సిఫార్సు… 70 శాతం సబ్సిడీతో రైతులకు వ్యవ సాయానికి తోడ్పడే యంత్రాలను అందుబాటులోకి తేవాలనే అంశం. ప్రభుత్వం దళిత, గిరిజన రైతులకు ఈ పథకం అమలుచేయడానికి కావలసిన నిధుల గురించి మాట మాత్రమైనా చెప్పకపోవడం గమనార్హం.

పంట బీమా సొమ్ము, ఇన్‌పుట్ సబ్సిడీల ప్రతిపాదనలకు ప్రభుత్వం సానుకూలంగా ఉన్నా, గత అనుభవాల దృష్ట్యా దీనిపై రైతుల్లో నమ్మకం కన్నా అనుమానాలే ఎక్కువ. కొబ్బరి, ఆయిల్‌పామ్ పరిరక్షణ, బీమా అమలుకు అధికారులు అందుబాటులో ఉండేలా ప్రభుత్వం తగిన చర్యలు తీసుకోవాలన్న సిఫార్సుకు, ఇవి తమ పరిధిలోనివి కావని, కేంద్ర ప్రభుత్వాన్ని ప్రాంతీయ బోర్డుల ఏర్పాటుకు విజ్ఞప్తి చేయమని అధికారులను ఆదేశించినట్లు సమాచారం.

రైతుల సంక్షేమం కోసం పనిచేస్తున్న ఆంధ్రప్రదేశ్ రైతు సంఘం, కోనసీమ రైతు పరిరక్షణ సమితి వంటి అనేక సంస్థలు నివేదికలోని అంశాల పట్ల తమ నిరాసక్తతను, తీవ్రవ్యతిరేకతను వ్యక్తపరచాయి. ఇతర రాష్ట్రాలు ఇస్తున్న రూ.200 బోనస్ కూడా రాష్ర్ట ప్రభుత్వం ప్రకటించకపోవడాన్ని రైతు సంఘాలు తీవ్రంగా పరిగణిస్తున్నాయి. చిన్న, సన్నకారు, కౌలు రైతులకు నిజమైన లాభం చేకూరాలంటే, వారి శ్రేయస్సు ప్రభుత్వాల లక్ష్యమైతే వెంటనే స్వామినాథన్ కమిటీ సిఫార్సులను అమలుచేయాలని వారు డిమాండ్ చేస్తున్నారు. సాగుబడి ఖర్చులు ఆకాశాన్నంటిన ప్రస్తుత పరిస్థితిలో మద్దతు ధరను పక్కకు నెట్టి రైతుకు లాభదాయకమైన ధరను నిర్ణయించాలని నిలదీస్తున్నారు.

రబీలో పండించిన ధాన్యానికి సముచిత ధర చెల్లించి వెనువెంటనే సేకరించాలని కోరుతున్నారు. పంట సెలవు ప్రకటించిన రైతుల శ్రేయస్సుపై ప్రభుత్వానికి నిజంగానే శ్రద్ధ ఉంటే, మళ్లీ వారు రబీ సేద్యం చేపట్టడానికి వీలుగా వెంటనే ఎకరాకు రూ.10,000 చొప్పున పరిహారం చెల్లించాలని ప్రభుత్వానికి విన్నవిం చుకుంటున్నారు. మద్దతు ధర రెండు వందలు పెంచడానికి కేంద్ర ప్రభుత్వాన్ని సకల మార్గాల ద్వారా ఒప్పించాలని వేడుకుంటున్నారు. ఈ న్యాయమైన కోరికలు సాధించుకునే దిశగా ప్రభుత్వం మీద ఒత్తిడి తీసుకొస్తామంటున్నారు. అవసరమైతే ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా పోరాటాలు చేస్తామని హెచ్చరిస్తున్నారు.

ఆయా అంశాలకు ప్రభుత్వం నుంచి లభించిన ఆమోదం నామమాత్రమే నని ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తున్నది. ప్రణాళికేతర ఖర్చు అంచనాలను అధికారులు చేపట్టిన సూచనలు ఎంతమాత్రం లేవు. ఒకవేళ నిజంగానే అంచనాలు వేసి ఉన్నట్లయితే ప్రభుత్వం తప్పనిసరిగా ఆ వివరాలను ప్రజల, రైతు సంఘాల దృష్టికి తీసుకొనివచ్చి ఉండేది. పంట విరామాన్ని ప్రకటించిన రైతుల ముఖ్య మైన కోరిక ఒక్కటే. అది తాము పండించిన ధాన్యానికి గిట్టుబాటు ధర. ఈ విషయంలో రైతులు అడిగిన బోనస్ ప్రకటించడం పట్ల ప్రభుత్వం ఉదాసీ నంగా వ్యవహరించింది.

రాబోయే రోజుల్లో ప్రస్తుతం కొనసాగుతున్న పంట సెలవు ప్రభావం ఇతర జిల్లాలకు, రాష్ట్రాలకు వ్యాపించి, ఆహార ధాన్యాల కొరత దిశగా పయనించే పరిస్థితులు మెండుగా ఉన్నాయి. భారత ప్రభుత్వం గర్వంగా చెప్పుకుంటున్న ‘ఆహార భద్రతా చట్టం’, అమలు, ఆహార ధాన్యాల కొరతతో ప్రభుత్వానికి ఒక పెను సవాలుగా మారొచ్చు. అందుచేత రాష్ర్ట ప్రభుత్వమే ఒక అడుగు ముందుకు వేసి కుదేలైన రైతులను వెంటనే ఆదుకోవాలి. కేంద్ర ప్రభుత్వ పరిధిలోని మద్దతు ధర నిర్ధారించే యంత్రాంగాన్ని మేలుకొల్పాలి. లాభసాటి ధర లభించేలా రైతులకు తోడ్పడాలి. దళారుల ప్రభావాన్ని అరికట్టేలా వారికి భరోసా ఇవ్వాలి. ముఖ్యంగా రైతులకు ధైర్యాన్నిచ్చే విధంగా ప్రభుత్వ చర్యలు ఉండాలి.

To GE or not?

by Shalini Bhutani | September 28, 2011

A sense of deja vu dawns as one reads the opening lines of the Biotechnology Regulatory Authority of India Bill, 2011 (“the Bill”) – yet another version of a bill covering genetic engineering (“GE”) and more. The text of the Bill was only made open in mid-August literally hours before it was to be tabled in the Lok Sabha.

 

As per due parliamentary procedures, the Minister of Science and Technology and Earth Sciences informed the Secretary General of the Lok Sabha about the Bill on July 27, 2011. It was listed for being introduced by the Minister on August 17, 2011. The issue has never been debated in Parliament. Many Parliamentarians still stay blissfully unaware of the implications of modern biotechnology in agriculture and the making of a law on the subject.

 

The only other law that talks about biosafety is the Biological Diversity Act, 2002 (“the Act”), using which Central Government shall regulate, manage, or control the risks associated with the use and release of living modified organisms resulting from biotechnology likely to have adverse impact on the conservation and sustainable use of biological diversity and human health. (See, Section 36(4)(ii) of the Act). This provision however, has never been invoked.

 

The idea of having a new regulatory regime and a law for the purpose goes back to 2003 when theCartagena Protocol on Biosafety (under the Convention on Biological Diversity) came into force. The very same year, the Ministry of Agriculture constituted the Task Force on the Application of Agriculture Biotechnology in India (“the Task Force). As mentioned in the Statement of Objects and Reasons of the Bill, the Task Force recommended the establishment of an “autonomous, statutory, and professionally-led National Biotechnology Regulatory Authority.”

 

 

Sharad Pawar and M.S. Swaminathan

Dr. M.S. Swaminathan, the Chairman of the task force on the applications of biotechnology in agriculture, presents the report of the task force to the Union Minister of Agriculture, Sharad Pawar, on June 2, 2004.

Image above is from the website of the PRess Information Bureau here.

Previous attempts to table bills on this issue have been futile. The first legislative draft was the National Biotechnology Regulatory Authority Bill, 2008 (“the NBRA Bill”). Widespread protests from farmer groups, agriculture activists, and concerned individuals led to the NBRA Bill being dropped. In its proposed form (tagged to the very ministry that has the function to promote biotechnology), the regulatory authority was evidently not so independent. The bill was subsequently reincarnated in 2009 by the Department of Biotechnology (“the DBT”) that comes under the purview of the Ministry of Science and Technology. Even the current Bill does not correct the situation of autonomy. In fact, a provision in the Bill expressly gives the Central Government powers to supersede the proposed Biotechnology Regulatory Authority. The decision of the Government of India would be final. (See, Sections 75 and 76 of the Bill)

In the coming days many critiques and analyses of the Bill’s eighty-eight sections will emerge. The very gist of the Bill lies in its expanded title.

 

 

“A Bill to promote the safe use of modern biotechnology by enhancing the effectiveness and efficiency of the regulatory procedures and provide for establishment of the Biotechnology Regulatory Authority of India and to regulate the research, transport, import, manufacture, and use of organisms and products of modern biotechnology and for matters connected therewith or incidental thereto.”

There are certain products, processes, and procedures of modern biotechnology, such as GE that warrant special handling. The technology is yet to be proven ‘safe’ by independent scientific assessment. In such a situation, its promotion is unwarranted. Clearly the Government of India, or at least the Ministry of Science and Technology, believes that our current knowledge of GE is sufficient. It is now official that its makers believe in the application of modern biotechnology in agriculture, food, forests, and animal health care. India however, is yet to develop expertise and technical know-how to be able to test for GE.

 

As regards “enhancing the effectiveness and efficiency of the regulatory procedures”, no matter how “efficient” the regulatory procedures may be, the fact is that the very nature of the technology makes it impossible to contain or recall. A crop variety, an animal breed, or a microorganism interacts with its environment by the laws of nature and not the laws of Parliament. Genetic material foreign to the natural structure of a living organism can also pass on to unintended species or contaminate the soil, water, or cattle in contact with it. It is near impossible to localise and clean up such a (bio) spill in the open environment.

 

Nonetheless, the DBT has been very keen to turn this law into reality. The Association of Biotechnology Led Enterprises – Agriculture Group (ABLE-AG) has supported of the Bill. The industry seeks predictability in decision-making on approvals for GE clearances and favours a single-window clearance for GE applications. The Bill clearly centralises the decision-making.

 

The Monsoon Session of Parliament closed on September 8, 2011 without Bill being tabled. In the Winter Session, it might again make an appearance on the Lok Sabha’s list for business. Whether it will see the light of day is anyone’s guess. There is some obvious confusion in the re-writing of the Bill that needs to be sorted out. For example, Section 81 of the Bill proposes overriding effect for the law. Section 86 however, suggests that states that the provisions do not derogate from any other law in forceThe biggest confusion to sort out before pushing such a Bill however, is whether GE is to be or not to be.

Shalini BhutaniShalini Bhutani is a Delhi-based lawyer working independently on issues of trade, agriculture, and biodiversity.

 

Pesticides, soil, all count in GM crops’ effectiveness, finds study

New Delhi: Genetically modified (GM) pest-resistant crops may not be the panacea they are made out to be, a new study shows, with specific reference to Bt cotton.
The field trial by scientists in Nagpur shows that the soil the plants are grown in matters almost as much as insect-killing genes and pesticide sprays.
The finding could significantly increase the amount of money farmers spend in buying and spraying pesticides. It could also mean lower yields than those promised by manufacturers of GM seeds.
The study, published in the peer-reviewed journal Current Science, says that the quantity of toxin exuded within a Bt cotton plant sowed in deep soil was nearly three times as much as that of shallow soil and there was marked reduction in the amount of toxin (which combats pests) that was present in the plant during the months of October and November, when most of the cotton is matured and most vulnerable to pest attacks.
The study also found that the extent of soil moisture, which can vary between extremes in a season, was a crucial factor in regulating the amount of toxin that was measured within the plant.
“…This decline coincided with the peak boll formation stage. At this stage, the toxin concentration was 0.48–2.40 μg/g. The toxin concentrations were, in general, less than the critical concentration of 1.90 μg/g…” wrote the authors D. Blaise and K.R. Kranthi of the Indian Institute of Soil Science, Bhopal, and Central Institute for Cotton Research, Nagpur, respectively. The tests were performed over the monsoon of 2006 and 2007 over 21 test plots in the Nagpur institute’s cotton fields.
At least 60% of India’s agricultural land is rain-fed, the extent of moisture in the plant swings between extremes, and according to the study, exposes cotton to pest attacks at a level much greater than previously imagined.
“There is no doubt that we need Bt cotton. But in regions like Vidarbha which is rain-fed and has a lot of shallow soil, Bt cotton wouldn’t work as well as in other parts of the country. The study just points out that you need different kinds of cotton in different regions. A one-size-fits-all approach can’t work,” said Kranthi.
Bt cotton now accounts for over 90% of the country’s cotton acreage and has been credited with tripling the yield since 2006 and making India a net exporter as well as world’s second largest producer of the commodity.
It’s largely due to the success of Bt cotton and its acceptance among farmers that several companies and agricultural research institutes have been trying to integrate the Bt gene into food crops in India.
India’s major cotton producing states are Gujarat, Andhra Pradesh, Maharashtra and Punjab which all have varying soil topographies and varying exposure to monsoon rainfall.
Genetically modified cotton today uses one or more genes from a soil bacterium called Bacillus thuringiensis that trigger an insecticidal protein.
These toxins are usually fatal only to a bug called the American bollworm, considered the chief cotton pest and, as a result, the target of most sprays.
Though Bt cotton seeds are costlier than their non-Bt counterparts, its proponents claim that seeds engineered in this way dramatically reduce the sprays—and, hence, costs—in protecting cotton crop. It is estimated that pests cause losses worth $120 billion (Rs. 5.9 trillion today), of which losses worth Rs. 60,000 crore take place in India.
Pesticides worth $8 billion are used every year in India, with cotton accounting for nearly $3.8 billion of this. GM technology is expected to reduce at least 50% of the expenditure on pesticides.
Last year, Kranthi had pointed out several “unforeseen” consequences of the widespread adoption of Bt cotton. In a report, he said 90% of the current GM cotton hybrids appear susceptible to mealy bugs and whiteflies (also considered a minor cotton pest) and that insecticide use in cotton, as measured by value, appears to have increased from Rs. 640 crore in 2006 to Rs. 800 crore in 2008.

Census findings point to decade of rural distress. P. Sainath

For first time since 1921, India’s urban population goes up by more than its rural

Is distress migration on a massive scale responsible for one of the most striking findings of Census 2011: that for the first time since 1921, urban India added more numbers to its population in a decade than rural India did?

At 833.1 million, India’s rural population today is 90.6 million higher than it was a decade ago. But the urban population is 91 million higher than it was in 2001. The Census cites three possible causes for the urban population to have risen by more than the rural: ‘migration,’ ‘natural increase’ and ‘inclusion of new areas as ‘urban.’ But all three factors applied in earlier decades too, when additions to the rural population far outstripped those to the urban. Why then is the last decade so different? While valid in themselves, these factors cannot fully explain this huge urban increase. More so in a census in which the decadal growth percentage of population records “the sharpest decline since India’s independence.”

Take the 2001 Census. It showed us that the rural population had grown by more than 113 million since 1991. And the urban by over 68 million. So rural India had added 45 million people more than urban. In 2011, urban India’s increase was greater than that of rural India’s by nearly half a million, a huge change. The last time the urban increase surpassed the rural was 90 years ago, in 1921. Then, the rural total actually fell by close to three million compared to the 1911 Census.

However, the 1921 Census was unique. The 1918 Influenza epidemic that killed 50-100 million people worldwide, ravaged India. Studies of the 1921 Census data say it records between 11 and 22 million deaths more than would have been normal for that decade. There was also the smaller impact of World War I in which tens of thousands of Indian soldiers died as cannon fodder for Imperial Britain in Europe and elsewhere.

If Influenza left its fatal imprint on the 1921 enumeration, the story behind the numbers of the 2011 Census speaks of another tragedy: the collapse of millions of livelihoods in agriculture and its related occupations. And the ongoing, despair-driven exodus that this sparked in the countryside.

The 2011 Census captures only the tip of an iceberg in terms of rural upheaval. The last time urban India added more numbers to its population than rural India was 90 years ago and that followed giant calamities in public health and war. Yet, without such conditions, urban India added 91 million to its 2001 total, against rural India’s 90.6 million. (Table 1). Nor can this reversal be fully captured by the factors Census 2011 cites as driving the urban increase. Take ‘migration.’ In public debate, ‘urban’ is often equated with big metros. This conjures images of massive waves of people from villages heading straight for the big metros. And this flow, you will be assured, is falling. (Vital data on this will emerge only next year and might surprise us).

The Census data, however, do not convey the harshness and pain of the millions trapped in “footloose” migrations. That is, the desperate search for work driving poorer people in many directions without a clear final destination. Like Oriya migrants who work some weeks in Raipur. Then a couple of months at brick kilns in Andhra Pradesh. Then at construction sites in diverse towns in Maharashtra. Their hunger, and contractor, drive them to any place where there is work, however brief. There are rural migrations to both metros and non-metro urban areas. To towns and smaller cities. There are also rural to rural migrations. There are urban-urban migrations. And even, in smaller measure, urban to rural migrations.

Flight from agriculture

Neither the Census nor the National Sample Survey is geared to capture the complexity of India’s migrations. A migrant in the Census is someone counted at a place other than his or her last place of residence. This records a single move — not multiple migrations. So it sees only the tip of the mobility iceberg, missing footloose migrations altogether. What we do know from Census 2001 is of the flight from agriculture. Between 1991 and 2001, over seven million people for whom cultivation was the main livelihood, quit farming. That is a mind-boggling figure. It suggests that, on average, close to 2,000 people a day abandon farming in the country. Where do they go? Nothing in employment data suggests they get absorbed in decent work in bustling cities.

What about ‘natural increase’ (the difference between the numbers of births and deaths in a population)? That does not explain the switch around in rural-urban increases either. Indeed, the rate of natural increase has declined in both rural and urban areas. Still the urban population and towns get bigger and bigger.

As Registrar General and Census Commissioner of India Dr. C. Chandramouli puts it: “Fertility has declined across the country. There has been a fall in numbers even in the 0-6 age group, as a proportion of the total population. In fact, in absolute numbers too, this group (now 158.8 million) has declined by five million, compared to the previous Census. This would suggest migrations as a significant factor in urban growth. But what kind of migrations we can only ascertain or comment on when their patterns emerge more clearly. The Census in itself is not structured to capture short-term or footloose migrations.”

We also get an extraordinary picture when viewing what demographers call the ‘Urban-rural growth differential.’ The URGD is simply the difference between the rates at which rural and urban populations expanded in each decade. It is also a rough and ready index of the extent of rural-urban migrations. The URGD in the 2011 Census is 19.8, the highest in 30 years.

‘Natural increase’ does not then account for the growth in urban numbers. Certainly not for the 30 per cent rise in urban population in the States. Thousands of towns today have far larger populations than they used to have — but not due to natural increase. The reason is migrations on a massive scale. Rural folk still outnumber urban people by more than two to one. In the 2001 Census, rural family size (5.4) remained bigger than urban family size (5.1). Also striking, States like Uttar Pradesh and Bihar show massive falls in growth rates in 2011. In the 2001 Census, Uttar Pradesh and Bihar were “the two States with largest number of net migrants migrating out of the state.”

The other factor cited by the current Census for the turnaround is interesting. “Inclusion of new areas under ‘Urban’.” The number of ‘statutory towns’ has gone up by a mere 241 since 2001. Compare that with the preceding decade when they rose by 813, or more than three times that number. (A ‘Statutory town’ is an urban unit with a municipality, corporation, cantonment board or notified town area committee.)

There is, however, a boom in the number of ‘Census towns.’ In the decade 1991-2001, Census towns actually declined from 1,702 to 1,361. In the 2011 Census, they nearly tripled to 3894. That is stunning (Tables 2 and 3). How did this happen? And what is a ‘Census town?’ This is a village or other unit declared as a town when: its population crosses 5,000; when the number of male workers in agriculture falls to less than 25 per cent of the total; and where population density is at least 400 per square kilometre.

At the very least, this means the male workforce in agriculture has collapsed in thousands of villages, falling to less than a quarter of all workers. So the farm exodus continues. What might the 2011 data on cultivators show us when it is out late next year? It could show us that the numbers quitting cultivation since 2001 might equal or exceed the over seven million dropouts of the previous decade.

http://www.thehindu.com/opinion/columns/sainath/article2484996.ece?homepage=true#.ToAHZ9HBvuV.facebook

30 years farming system study, comparing organic with conventional Ag, Rodale Institute USA

The hallmark of a truly sustainable system is its ability to regenerate itself. When it comes to farming, the key to sustainable agriculture is healthy soil, since this is the foundation for present and future growth.

Organic farming is far superior to conventional systems when it comes to building, maintaining and replenishing the health of the soil. For soil health alone, organic agriculture is more sustainable than conventional. When one also considers yields, economic viability, energy usage, and human health, it’s clear that organic farming is sustainable, while current conventional practices are not.

As we face uncertain and extreme weather patterns, growing scarcity and expense of oil, lack of water, and a growing population, we will require farming systems that can adapt, withstand or even mitigate these problems while producing healthy, nourishing food. After 30 years of side-by-side research in our Farming Systems Trial (FST)®, Rodale Institute has demonstrated that organic farming is better equipped to feed us now and well into the ever changing future.

Fast Facts
Organic yields match conventional yields.

Organic outperforms conventional in years of drought.

Organic farming systems build rather than deplete soil organic matter, making it a more sustainable system.

Organic farming uses 45% less energy and is more efficient.

Conventional systems produce 40% more greenhouse gases.

Organic farming systems are more profitable than conventional.

History
The Farming Systems Trial (FST)® at Rodale Institute is America’s longest running, sideby-side comparison of organic and chemical agriculture. Started in 1981 to study what happens during the transition from chemical to organic agriculture, the FST surprised a food community that still scoffed at organic practices. After an initial decline in yields during the first few years of transition, the organic system soon rebounded to match or surpass the conventional system. Over time, FST became a comparison between the long term potential of the two systems.
We selected corn and soybean production as our research focus because large tracts of land, particularly in our region and the Midwest, are devoted to the production of these crops. Corn and soybean acreage comprised 49% of the total cropland in the U.S. in 2007. Other grains made up 21%, forages 22% and vegetables just 1.5%.
Throughout its long history, the FST has contained three core farming systems, each of which features diverse management practices: a manure-based organic system, a legume-based organic system, and a synthetic input-based conventional system. In the past three years of the trial, genetically modified (GM) crops and no-till treatments were incorporated to better represent farming in America today. Results and comparisons are noted accordingly to reflect this shift.
THE DIFFERENT SYSTEMS
Organic Manure: This system represents an organic dairy or beef operation. It features a long rotation including both annual feed grain crops and perennial forage crops. The system’s fertility is provided by leguminous cover crops and periodic applications of manure or composted manure. This diverse rotation is also the primary line of defense against pests.
Organic Legume: This system represents an organic cash grain system. It features a mid-length rotation consisting of annual grain crops and cover crops. The system’s sole source of fertility is leguminous cover crops and the rotation provides the primary line of defense against pests.
Conventional Synthetic: This system represents the majority of grain farms in the U.S. It relies on synthetic nitrogen for fertility, and weeds are controlled by synthetic herbicides selected by and applied at rates recommended by Penn State University Cooperative Extension. In 2008, genetically modified (GM) corn and soybeans were added to this system.
No-Till Systems: Each of the major systems was divided into two in 2008 to compare traditional tillage with no-till practices. The organic systems utilize our innovative no-till roller/crimper, and the no-till conventional system relies on current, widespread practices of herbicide applications and no-tillspecific equipment.
CROP ROTATIONS
The crop rotations in the organic systems are more diverse than in the conventional systems, including up to seven crops in eight years (compared to two conventional crops in two years). While this means that conventional systems produce more corn or soybeans because they occur more often in the rotation, organic systems produce a more diverse array of food and nutrients and are better positioned to produce yields, even in adverse conditions.

Full Report (PDF)